Uzasadnienie
H. G. wniosła w dniu 21 stycznia 2004r. o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 1995r. nr [...] nakazującej A. G. rozbiórkę stalowej konstrukcji hali w R. na działce o nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 kpa, z uwagi na to, że decyzja powyższa została skierowana do osoby nie będącej stroną postępowania.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2004r nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1995r. nr [...]. Powyższą decyzją nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 1995r., objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności.
Decyzja Wojewody była bowiem już, z wniosku A. G., przedmiotem badania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r. odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Niedopuszczalne jest zatem w ocenie organu ponowne wszczęcie postępowania w sprawie rozstrzygniętej decyzją ostateczną, ponieważ wydana w tych okolicznościach decyzja byłaby dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa.
We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżąca zarzuciła dokonanie przez organ ustaleń faktycznych sprzecznych z rzeczywistym stanem rzeczy, ponieważ decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego oraz decyzja Wojewody [...] zostały skierowane do osób nie będących stronami postępowania.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. Nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2004r. W uzasadnieniu wskazał, iż decyzja GINB z dnia [...] kwietnia 2003r odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji wydana w związku z wnioskiem A. G., jest przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn.akt IV SA 1894/03.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła H. G. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób ograniczony i z pominięciem istotnych dla sprawy okoliczności, uchybienie przepisom art. 156 § 1 pkt 4 i ust. 5 kpa, naruszenie art. 61 § 1 kpa. Wskazała iż objęta jej wnioskiem decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] i następnie utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody [...] nie zostały skierowane do wszystkich osób, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu, co narusza art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Ponadto decyzje są niewykonalne, ponieważ wprawdzie jest możliwe jej wykonanie faktyczne, ale nie będzie dopuszczalne z prawnego punktu widzenia.
Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
W niniejszej sprawie organy administracji odmówiły skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej A. G., wspólnikowi skarżącej, rozbiórkę obiektu budowlanego.
Z ustaleń organu wynikało m.in., iż w dniu 23 maja 2003r. A. G. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę od decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającej stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] o nakazie rozbiórki.
Zgodnie z art. 33 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn.zm.), należało zatem uznać, iż zostało wszczęte na podstawie wniesionej skargi postępowanie sądowoadministracyjne.
Jedną z konsekwencji prawnych wszczęcia tego postępowania było wyłączenie możliwości uruchomienia przez organ administracji publicznej procedur wewnątrz administracyjnego nadzwyczajnego postępowania kontrolnego w stosunku do zaskarżonego aktu lub czynności. Stanowisko powyższe zachowało swoją aktualność również po wejściu w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r, Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.). Wprawdzie przywołana wyżej ustawa, jak również wspomniana ustawa o NSA, nie zawierają wprost zakazu wszczynania nadzwyczajnych postępowań administracyjnych w sprawach, w których wniesiono skargę do sądu administracyjnego, jednakże zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w doktrynie przyjmowano, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego.
Takie stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 7 stycznia 1999r, sygn.akt II SA/Gd 1353/98(OSP 2000, nr 5, poz. 81). Stanowisko odpowiadające poglądowi wyrażonemu w powyższym wyroku, zajęli również B.Adamiak i J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, s.273 i 274).
Zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie nie ma charakteru merytorycznego, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, zatem w przypadku ustania przeszkód z powodu których odmówiono obecnie stronie skarżącej wszczęcia postępowania, będzie możliwe, jeżeli nie zajdą inne przeszkody, wszczęcie postępowania z wniosku H. G. w sprawie stwierdzenia nieważności.
Wskazać ponadto należy, iż strona, na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z póżn.zm.), z chwilą w której dowiedziała się o toczącym postępowaniu ze skargi A. G. mogła również zgłosić swój udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.