Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020, poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") i., po rozpatrzeniu zażalenia J. B. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] nakładające grzywnę w wysokości 10.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], utrzymał w mocy powyższe postanowienie.
Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej "PINB", "PINB w [...]", "organ I instancji"), na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2019, poz. 1186 ze zm.,, dalej: "p.b."),, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie legalności budowy budynku do hodowli kóz, oznaczonego w protokole kontroli z dnia 13 lipca 2018 rumerem 2 (zdjęcie "E") na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...], decyzją dnia [...] stycznia 2016 r nr [...] nakazał J. B. (dalej "skarżący", "inwestor") rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganej decyzji zezwalającej na budowę. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 22 października 2018 r. do organu wpłynęło pismo J. R., w którym wniósł on o "sprawdzenie zabudowań sąsiada na działce nr [...] w miejscowości [...]." Podczas kontroli w dniu 13 lipca 2018 r. ustalono, że w południowo-zachodnim narożniku działki ww. istnieje budynek o wymiarach ok. 3m na 6 m usytuowany ok. 1 m od zachodniej granicy działki i ok. 1,2 m od południowej granicy.
Nie przedstawiono decyzji zezwalającej na budowę. J. B. zeznał, że jest inwestorem tego obiektu budowlanego. Pobudował go w 2018 r. w celu przetrzymywania kóz. Organ wskazał, że inwestycja jest sprzeczna z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (......).
Od powyższej decyzji inwestor nie złożył odwołania.
Pismem z dnia 14 marca 2019 r. skarżący poinformował PINB, że nastąpiła zmiana przeznaczenia obiektu na wiatę rekreacyjną.
W dniu 26 kwietnia 2019 r. inspektorzy PINB przeprowadzili czynności kontrolne, podczas których stwierdzili, że nie została wykonana ww. decyzja PINB z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] nakazująca rozbiórkę omawianego obiektu, aczkolwiek widoczny jest demontaż ścian.
PINB upomnieniem z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] r., działając na podstawie i art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. 2019, poz. 1438 ze zm.), dalej jako u.p.e.a, wezwał skarżącego do wykonania obowiązku określonego w przedmiotowej decyzji organu z dnia [...] lutego 2019 r. w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania.
W dniu 22 sierpnia 2019 r. inspektorzy WINB przeprowadzili kolejne czynności kontrolne, podczas których także stwierdzili, iż decyzja PINB nie została wykonana. Nie rozebrano przedmiotowego budynku – zostało zadaszenie oparte na słupach ze spadkiem w kierunku działki sąsiada.
W związku z powyższym PINB wystawił i przesłał do skarżącego tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] września 2019 r.
W dniu 8 stycznia 2020 r. inspektorzy PINB przeprowadzili kolejne czynności kontrolne, podczas których stwierdzili, iż decyzja ww. PINB nie została nadal wykonana. Inwestor był nieobecny i nie udostępnił przedmiotu oględzin, jednakże omawiany obiekt był widoczny z ulicy od strony południowej.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] PINB w [...], działając na podstawie art. 119 § 1, art. 121 § 2 i 4, w związku z art. 17 § 1oraz art. 20 § 1 pkt 4 u.p.e.a., zastosował wobec skarżącego jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł w związku z niewykonaniem obowiązku wynikającego z ww. decyzji PINB z dnia [...] lutego 2019r., nr [...] tj. dokonania rozbiórki budynku do hodowli kóz, oznaczonego w protokole kontroli z dnia 13.07,18r. nr 2 (zdjęcie "E") na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] gm. [...], wybudowanego bez wymaganej decyzji zezwalającej na budowę. Ponadto wezwano skarżącego do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 7 dni oraz do wykonania obowiązku określonego w ww. decyzji. w terminie 30 dni, gdyż w przeciwnym razie orzeczone zostanie wykonanie zastępcze obowiązku na koszt zobowiązanego.
W uzasadnieniu postanowienia podkreślono, że mając na względzie rezultat kontroli wykonania obowiązków przeprowadzonej w dniu 8 stycznia 2020 r. oraz oględzin z dnia 22 sierpnia 2019 r. przez upoważnionego pracownika PINB w [...], o konieczności zastosowania środka egzekucyjnego, przewidzianego wobec obowiązku o charakterze niepieniężnym w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przesądza niewątpliwie zlekceważenie obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej polegającego na dokonaniu rozbiórki omawianego budynku do hodowli kóz, wybudowanego bez wymaganej decyzji zezwalającej na budowę.
Pismem z dnia 10 lutego 2020 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu wskazał cyt.: "Postawiłem wiatę rekreacyjną.. Ponieważ jestem na specjalnej diecie purynowo-cukrzycowej dostałem w prezencie kozy. Przyszła zima, nie miałem gdzie ich schować. Było zimno, więc obiłem ściany tej wiaty deskami. (....) Po kontroli PINB rozebrałem ściany - została znowu wiata. Ja mam na działce wiatę rekreacyjną a nie budynek gospodarczy. (...) Inspektor pisze o oględzinach przeprowadzonych dnia 8 stycznia 2020 r. Dnia tego byłem cały czas w domu na działce i czekałem na Inspektora, ale jego nie było - więc jak mógł dokonać w/w oględzin. Nadmieniam, że odwołałem się od decyzji nr [...] wysyłając pismo informujące, że zmieniam przeznaczenie wiaty na rekreacyjną, ale PINB nie uznał mojego pisma, bo zabrakło w nim formułki urzędowej tzn. słowa "odwołanie"(...) Jestem osobą niepełnosprawną.
Mam problem z poruszaniem się już od dawna, dlatego postawiłem tą wiatę blisko domu. (...) Stara wiata była za mała. Nowa służyła i służy do ćwiczeń i rehabilitacji i odpoczynku. Stoją w niej urządzenia do ćwiczeń rehabilitacyjnych oraz kanapa, stolik i krzesła. (...) Proszę o ponowne rozpatrzenie mojej sprawy i uznanie wiaty za wiatę pomimo, że przez krótki okres przebywały w niej kozy. Nie prowadzę rolniczej działalności gospodarczej i nie potrzebny mi budynek gospodarczy, tylko wiata do rekreacji i rehabilitacji."
W wyniku rozpatrzenia powyższego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...].
Organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w postanowieniu I instancji. Dodatkowo wskazał, że ewentualne odstąpienie od czynności egzekucyjnych może mieć miejsce jedynie w sytuacji całkowitego wykonania dyspozycji aktu administracyjnego nakładającego na określony podmiot obowiązek wynikający z przepisów Prawa budowlanego. Zarówno częściowe wykonanie obowiązku jak i samo przystąpienie do jego realizacji nie stanowi przesłanki do zaniechania prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego złożenia przez skarżącego odwołania od w/w decyzji rozbiórkowej, organ odwoławczy podniósł, że w aktach sprawy znajduje się pismo zobowiązanego z dnia 14 marca 2019 r. informujące organ powiatowy o zmianie przeznaczenia m.in. obiektu objętego ww. decyzją. Pismem z dnia 21marca 2019 r. PINB w [...] udzielił skarżącemu odpowiedzi na ww. pismo. Ponadto z treści pisma zobowiązanego z dnia 14 marca.2019 r. nie wynika aby stanowiło ono odwołanie od ww. decyzji.
Zdaniem organu niezasadny jest również zarzut dotyczący oględzin dokonanych przez pracownika organu powiatowego w dniu 8 stycznia 2020 r. Z akt sprawy wynika, że takie czynności zostały przeprowadzone przez pracownika PINB w [...] w dniu 8 stycznia 2020 r. Na tę okoliczność został sporządzony protokół, do którego został załączony materiał zdjęciowy.
J. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podniósł, że cyt.: "Uważam, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego niesłusznie uznał moje "budowle" za budynki gospodarcze. Ja nie jestem specjalistą w dziedzinie budownictwa a moje zeznania zostały wadliwie spisane, dlatego proszę o powołanie na świadka w tej sprawie B. M. /adres do korespondencji w tej sprawie../ która była ze mną podczas ich składania."
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], które utrzymało w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], którym, w związku w związku z niewykonaniem obowiązku wynikającego z decyzji PINB w [...] z dnia [...] lutego 2019r., nr [...] tj. dokonania rozbiórki budynku do hodowli kóz, oznaczonego w protokole kontroli z dnia 13.07,18r. nr 2 (zdjęcie "E") na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] gm. [...], wybudowanego bez wymaganej decyzji zezwalającej na budowę, nałożono na skarżącego grzywnę w wysokości 10.000 w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z omawianej decyzji.
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych.
W myśl art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Według art. 119 § 2 u.p.e.a., grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym.
W orzecznictwie jest utrwalony pogląd, że grzywna, jest środkiem egzekucyjnym o charakterze dyscyplinującym, mającym na celu przymuszenie zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku, tak aby zamiast jej zapłaty wykonał obowiązek (vide: wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2018 r. sygn.. akt II OSK 3124/17, LEX nr 2543517). Podkreślić trzeba, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Ma ona charakter wyjątkowy, ostateczny i powinna być stosowana po wyczerpaniu możliwości skorzystania z innych środków egzekucyjnych. Stosując zatem ten środek organ musi rozważyć dokładnie i oznaczyć taką wysokość grzywny, która służyć będzie realizacji celu jaki przyświeca postępowaniu egzekucyjnemu, tj. skłonieniu zobowiązanego, który nałożonego decyzją ostateczną obowiązku nie realizuje dobrowolnie, do wykonania ciążącej na nim powinności.
Jest to środek, który w istocie przedstawia najmniejsze obciążenie dla strony, dając jej możliwość samodzielnego wykonania obowiązku, a nie tak jak w przypadku wykonania zastępczego, nakłada na stronę obowiązek poniesienia dalszych kosztów wykonania tego obowiązku przez inny podmiot.
Treść normatywna art. 119 u.p.e.a. prowadzi do wniosku, że ustawodawca, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę wyboru środków egzekucyjnych, w pewnym zakresie wskazuje organowi okoliczności, które powinien rozważyć decydując się na zastosowanie określonego środka. W tym zakresie organ powinien kierować się zasadami celowości, skuteczności, niezbędności i proporcjonalności bacząc, by wobec zobowiązanego stosować tylko dolegliwość, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że zasadniczo w pierwszej kolejności należy stosować grzywnę w celu przymuszenia. Odwrotna sytuacja, w której jako pierwsze znajdzie zastosowanie wykonanie zastępcze powinna mieć miejsce wyjątkowo, kiedy to np. grzywna w celu przymuszenia z jakichś oczywistych względów nie może doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2008, s. 403; por. wyroki NSA: z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2315/10; z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 518/11, LEX; z dnia 26 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1387/10).
Nadto wskazać należy, że spośród przewidzianych ustawą środków egzekucyjnych stosować należy ten, który w możliwie najmniejszym stopniu ingerował będzie w prawa i wolności zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 179/11).
W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że nałożony decyzją ostateczną PINB w [...] z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] obowiązek podlega wykonaniu od dnia doręczenia skarżącemu tej decyzji (tj. od 4 marca 2019 r. – zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy). Wobec powyższego, organy są zobligowane do wyegzekwowania ostatecznej decyzji organu powiatowego. Należy w tym miejscu w pełni podzielić stanowisko organu odwoławczego, że pismo skarżącego z dnia 14 marca 2019 r., którym skarżący poinformował PINB, że nastąpiła zmiana przeznaczenia obiektu na wiatę rekreacyjną, nie stanowiło odwołania. Organ I instancji udzielił skarżącemu pismem z dnia 21 marca 2019 r. odpowiedzi na powyższe pismo, w którym wskazał, że ww. decyzja PINB jest ostateczna i prawomocna, a skarżący w żaden sposób się do tego pisma nie ustosunkował.
Podkreślić należy, że obowiązek nałożony na skarżącego wynika z przepisów prawa budowlanego. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sposób szczególny określają egzekucję tego rodzaju obowiązków. Zgodnie z art. 121 § 4 u.p.e.a., jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Z art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a. wynika zaś, iż postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Z całokształtu przepisów regulujących instytucję grzywny w celu przymuszenia wynika, że grzywna, aby odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, tak aby jej dolegliwość nie pozostawała dla zobowiązanego jedynie symboliczna.
Nie bez znaczenia pozostają także w tym zakresie okoliczności dotyczące zachowania zobowiązanego - zmierzające do rzeczywistego, dobrowolnego wykonania lub też uchylenia się do wykonania nałożonego obowiązku.
Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący nie wykonał obowiązku rozbiórki orzeczonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Oznacza to, że skarżący uchyla się od wykonania powyższego obowiązku, a żaden z ujawnionych dowodów nie świadczy o jego woli wypełnienia powyższego obowiązku. Podkreślić należy, że skarżący co prawda dokonał częściowej rozbiórki omawianego obiektu, jednakże z akt sprawy wynika, że egzekwowany obowiązek nie został wykonany w całości, nie został umorzony, nie przedawnił się i nie wygasł, jego wykonalność nie została wstrzymana przez sąd wojewódzki ani organ administracyjny, a także jest obowiązkiem istniejącym. Wobec powyższego organ powiatowy prawidłowo podjął czynności egzekucyjne celem wyegzekwowania obowiązku nałożonego ww. decyzją tego organu.
Zgodnie z art. 121 § 2 u.p.e.a. każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. Oznacza to, że górną granicą dopuszczalnej wysokości grzywny w celu przymuszenia, która mogła zostać nałożona w przedmiotowej sprawie skarżącego jest kwota 10.000 zł. W ocenie Sądu nałożenie grzywny w maksymalnej wysokości w niniejszej sprawie uzasadnione uporczywym uchylaniem się przez skarżącego od wykonania całkowitej rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego i brakiem wykazania woli rzeczywistego i dobrowolnego wykonania tego obowiązku. Na ocenę prawidłowości ustalonej wysokości grzywny nie bez wpływu pozostaje okoliczność, ze organ w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 121 § 4 u.p.e.a., dysponował tylko jednokrotną możliwością nałożenia grzywny w celu przymuszenia, co wymusza określenie jej na poziomie gwarantującym skuteczność tego środka egzekucyjnego.
Zdaniem Sądu powyższe okoliczności celowym uczyniły zastosowanie wskazanego środka egzekucyjnego w maksymalnej wysokości, jako uzasadnionej formy nacisku, mającego na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 907/08, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc się do zarzutów skarżącego wskazać należy, że de facto stanowią one zarzuty odnoszące się do decyzji PINB z dnia [...] stycznia 2016 r nr [...] nakazującej J. B. rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganej decyzji zezwalającej na budowę. Skarżący podnosi, że omawiany budynek miał charakter wiaty, a nie był budynkiem przeznaczonym do hodowli kóz. Otóż podkreślić należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W ramach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny nie ma prawnych możliwości dokonania oceny weryfikacji wydanego rozstrzygnięcia nakazowego w sprawie. jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna tj. czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony.
W postępowaniu egzekucyjnym nie jest natomiast dopuszczalne weryfikowanie prawidłowości wydania decyzji stanowiącej postawę wystawienia tytułu wykonawczego. Dopóki bowiem w obiegu prawnym pozostaje decyzja ostateczna stanowiąca tytuł wykonawczy, podlega ona egzekucji, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania tej decyzji i nie ma możliwości negowania prawidłowości nałożenia obowiązków. Zarzuty oraz inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnych stanowiących podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego..
Zatem regulacja art. 29 § 1 u.p.e.a. nie obliguje, ani też nie uprawnia organu egzekucyjnego do zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, gdyż wiązałoby się to z niedopuszczalnym w postępowaniu egzekucyjnym wkraczaniem w ustalenia postępowania podatkowego, zakończonego decyzją ostateczną. Organ egzekucyjny w oparciu o powołany przepis ustawy egzekucyjnej nie może badać zasadności obowiązku podlegającego egzekucji, to znaczy nie może badać, czy decyzja na mocy której nałożono obowiązek, była zgodna z prawem (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1508/10). Jedną z podstawowych zasad postępowania egzekucyjnego pozostaje to, że organ egzekucyjny nie może badać zasadności obowiązku określonego tytułem wykonawczym, a tym samym zasadności decyzji będącej podstawą egzekucji. Podkreślić również należy, że nawet zaskarżenie decyzji do sądu administracyjnego nie prowadzi do podważenia skuteczności tych decyzji, póki nie zostaną one przez sąd wyeliminowane z obrotu prawnego, lub nie wstrzyma się ich wykonalności, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.
W tym miejscu wskazać należy, że przepis art. 125 § 1 u.p.e.a. stanowi, że w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym (a więc osiągnięcia zamierzonego celu) nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Jednakże umorzenie grzywny, zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a., możliwe jest jedynie w razie wykonania w pełni obowiązku określonego w tytule wykonawczym. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż tylko częściowe wykonanie obowiązków określonych w tytule wykonawczym nie może stanowić podstawy umorzenia grzywny w celu przymuszenia (por.m.in. wyrok NSA z 16 maja 2018 o sygn. akt II OSK 1516/16 - dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania, jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.