Uzasadnienie
W dniu 17 maja 2016r. do Sądu wpłynął uzupełniony na formularzu PPF wniosek M. S. w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata.
W związku z niewystarczającymi danymi do rozpoznania złożonego wniosku wezwaniem z dnia 1 września 2016r. w wykonaniu zarządzenia z dnia 31 sierpnia 2016r. wezwano wnioskodawcę do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy o stosowne oświadczenia.
W odpowiedzi na powyższe wnioskodawca pismem z dnia 8 września 2016r.
(data wpływu do Sądu dnia 14 września 2016r.) cofnął wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Poinformował, że uiścił wpis sądowy w wysokości 300,00 złotych.
W sprawie zważono, co następuje:
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie zaś z art. 249a p.p.s.a, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Zatem to wniosek strony inicjuje postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy i to strona decyduje o tym, czy ubiega się o przyznanie prawa pomocy i w jakim zakresie. Powyższe oznacza, że żadnej czynności w rozpatrywanej materii nie można dokonać z urzędu, tj. bez lub wbrew woli strony wyrażonej w stosownym wniosku.
W niniejszej sprawie skarżący w piśmie z dnia 8 września 2016r. (data wpływu do Sądu 14 września 2016r.) złożył oświadczenie, że cofa złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy. Tym samym postępowanie zainicjowane przedmiotowym wnioskiem stało się zbędne i podlega umorzeniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249 a p.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.