Uzasadnienie
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Termin do wniesienia skargi określony jest w art. 53 § 1 powołanej ustawy i wynosi 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W przedmiotowej sprawie skarżąca G. L. zaskarżoną decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2007r. otrzymała w dniu 13 marca 2007r., natomiast skargę wniosła w dniu 10 kwietnia 2007r. (data nadania w urzędzie pocztowym), jednak bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (zamiast, jak wynika to z art. 54 § 1 w/w ustawy, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi).
Termin do wniesienia skargi skierowanej bezpośrednio do sądu jedynie w okresie przejściowym, tj. od dnia 1 stycznia 2004r. do dnia 31 grudnia 2005r. z mocy szczególnego przepisu – art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1271 ze zm.) był zachowany nie tylko w sytuacji jej złożenia w organie, lub nadania jej za pośrednictwem poczty na adres organu, ale także w chwili jej złożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, lub nadania jej w urzędzie pocztowym na adres sądu.
Obecnie skarga złożona bezpośrednio do sądu jest przekazywana do właściwego organu, jednak termin do wniesienia skargi liczony jest od daty jej nadania przez sąd w urzędzie pocztowym (w przedmiotowej sprawie oznacza to dzień 25 kwietnia 2007r.), przy czym ryzyko przekroczenia w takim przypadku 30 dniowego – procesowego terminu do wniesienia skargi obciąża po dniu 1 stycznia 2006r. stronę postępowania.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż niniejsza skarga została złożona po upływie ustawowego terminu, który minął z dniem 12 kwietnia 2007r., dlatego z uwagi na dyspozycję art. 58 § 1 pkt 2 w/w ustawy należało orzec jak w sentencji.