Uzasadnienie
[...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2006 r., znak: [...], działając na podstawie art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 1991 r. Nr 88, poz. 400 ze zm.) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] marca 2006 r. wniesionego przez Spółdzielnię Mieszkaniowo – Budowlaną "[...]" w W. od obowiązków określonych w pkt 1 i 4 decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej W. z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...], w sprawie poprawy stanu ochrony przeciwpożarowej w wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. [...] [...] w W., utrzymał w mocy pkt. 1 zaskarżonej decyzji w całości, nakazujący wyposażyć wszystkie kondygnacje budynku w zawory 52, które powinny być umieszczone na nawodnionych pionach instalacji wodociągowej przeciwpożarowej z zapewnionym zasilaniem oraz uchylił zaskarżoną decyzję w pkt 4, nakazującą zapewnić drogę pożarową do budynku mieszkalnego przy ul. [...] [...], w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W toku postępowania administracyjnego ustalono co następuje:
W dniu [...] lutego 2006 r. przedstawiciel Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej W. przeprowadził czynności kontrolno - rozpoznawcze w wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. [...] [...] w W.. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami naruszającymi przepisy przeciwpożarowe, Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej W. decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...] zobowiązał właściciela budynku do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
Od obowiązków określonych w pkt 1 i 4 powyższej decyzji, dotyczących wyposażenia budynku w zawory 52 umieszczone na nawodnionych pionach instalacji wodociągowej przeciwpożarowej z zapewnionym zasilaniem oraz zapewnienia drogi pożarowej, zarządzający obiektem odwołał się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej.
Rozpatrując powyższe odwołanie, Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, ze względu na brak szczegółowych zapisów w obowiązujących przepisach, wystąpił pismem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. do Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej o zinterpretowanie wymagań zawartych w rozdziale 5 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w odniesieniu do istniejących budynków mieszkalnych wysokich i wysokościowych.
Komenda Główna Państwowej Straży Pożarnej w piśmie z dnia [...] lutego 2004r., Nr [...], stwierdziła że wymagania określone w § 15 ust. 3 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r., dotyczące obowiązku stosowania zaworów 52 na wszystkich kondygnacjach budynków wysokich i wysokościowych, odnosi się także do budynków mieszkalnych (zawierających strefy pożarowe ZL IV), w tym również budynków istniejących w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia. Przez zawór 52 rozumie się przy tym ręczny zawór odcinający umieszczony na instalacji wodociągowej przeciwpożarowej, wyposażony w nasadę 52, umożliwiającą podłączenie węży pożarniczych. Instalacja wodociągowa przeciwpożarowa powinna być nawodniona i zasilana ze zbiornika o pojemności co najmniej 50 m3, bezpośrednio albo za pomocą pompowni przeciwpożarowej. Obowiązek, o którym mowa powyżej jest samoistnym, nie związany z faktem prowadzenia w budynku jakichkolwiek prac remontowych, jego przebudową, bądź zmianą sposobu użytkowania.
Organ odwoławczy wskazał, iż stanowisko takie w całej rozciągłości podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie (vide Sygn. akt VII SA/Wa707/04).
Zdaniem organu, powyższe dotyczy także podniesionej przez stronę kwestii aspektów prawnych stosowania wymagań w stosunku do obiektów wzniesionych przed dniem wejścia w życie cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Przywołany przez stronę § 40 pkt 3 odnosi się wyłącznie do wymagań o których mowa w § 14 ust. 2 (hydranty wewnętrzne), a nie do egzekwowanego obowiązku stosowania zaworów 52 wynikającego z postanowień § 15 ust. 3.
Organ II instancji wskazał także na fakt, iż zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera pouczenie o możliwości skorzystania z nw. trybu postępowania tj. w oparciu o postanowienia § 42 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r., w przypadkach szczególnie uzasadnionych lokalnymi uwarunkowaniami, w uzgodnieniu z właściwym miejscowo Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych, w stosunku do wymienionych w § 15, jeżeli zapewnią one nie pogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu. Wniosek strony w powyższym zakresie, złożony do Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w odrębnym trybie (nie odwoławczym) powinien zawierać wskazanie proponowanych do zastosowania w obiekcie rozwiązań zamiennych, których przyjęcie po indywidualnej ocenie będzie możliwe z zastrzeżeniem, że proponowane rozwiązania zapewnią niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu.
[...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podniósł, iż uchylając zaskarżoną decyzję w pkt. 4 i rozstrzygając o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, po analizie załączonej dokumentacji, uznał, iż w trakcie przeprowadzonych czynności kontrolno rozpoznawczych nie ustalono jednoznacznie: czy istniejące warunki dojazdu dla jednostek ochrony przeciwpożarowej są zapewnione o każdej porze roku oraz zakresu niezgodności parametrów drogi pożarowej z wymaganiami przepisów obowiązujących w okresie, w którym budynek był projektowany i przekazany do użytkowania.
Organ odwoławczy wskazał, iż przed wydaniem decyzji przez organ I instancji nie rozpoznano możliwości i warunków do przeprowadzenia działań ratowniczych w zakresie faktycznych potrzeb i możliwości działania miejscowej JRG, w danych konkretnych warunkach dojazdu do budynku. Zdaniem organu II instancji, dopiero po dokonanych jw. ustaleniach, należało ocenić możliwości spełnienia wymagań obowiązujących przepisów ustalając zakres wyłącznie faktycznie koniecznych (a nie formalno – prawnych) warunków do spełnienia przez kwestionowaną drogę pożarową oraz nałożyć na stronę zobowiązaną decyzję administracyjną z wyczerpującym uzasadnieniem faktycznym, wskazującym na konieczność wykonania określonych prac dostosowawczych.
Natomiast w przypadku, gdy spełnienie wymagań dotyczących drogi pożarowej byłoby niemożliwe ze względu na konkretne uwarunkowania, należałoby wskazać stronie przewidzianą przepisami możliwość (wraz z podstawą prawną) zastosowania rozwiązań zamiennych, uzgodnionych przez stronę z właściwym miejscowo Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej.
W skardze z dnia [...] kwietnia 2006 r. Spółdzielnia Mieszkaniowo – Budowlana "[...]" w W. wniosła o uchylenie decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w W. w części dotyczącej utrzymania w mocy pkt 1 poprzedzającej powyższą decyzję, decyzji Komendanta Miejskiego Państwowe Straży Pożarnej W. z dnia [...] lutego 2006 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zdaniem skarżącej jakkolwiek przepisy § 3 ust. 1, § 15 ust. 3 i § 20 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, które to przepisy powołane są jako podstawa nałożonego na Spółdzielnię obowiązku, rzeczywiście normują kwestie dotyczące nawodnionej instalacji wodociągowej przeciwpożarowej w budynkach wysokich i wysokościowych, to jednakże przepisy te obowiązując od dnia 26 lipca 2003 r., generalnie dotyczą budynków wzniesionych po tej dacie. Budynek przy ulicy [...] [...] w W. zaprojektowano i wzniesiono w 1978 r. oraz dopuszczono do użytkowania zgodnie z wówczas obowiązującymi przepisami. Zdaniem skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowo – Budowlanej "[...]", w stosunku do takich obiektów przepis § 40 pkt 3 powołanego rozporządzenia stanowi, iż wyposażenie wszystkich kondygnacji budynku w "hydrant 52" obowiązuje wyłącznie przy przebudowie i rozbudowie instalacji wodociągowej przeciwpożarowej.
W ocenie skarżącej nie jest trafna konstatacja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, iż powyższy przepis przejściowy § 40 pkt 3 nie dotyczy "zaworów 52". Z jego treści wynika bowiem, iż odnosi się on do wszystkich hydrantów wewnętrznych, a w tym do "hydrantów 52", a tym samym także do ich zaworów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji było Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2003 r. Nr 121, poz. 1138).
Rozporządzenie weszło w życie po upływie 14 dni od dnia jego ogłoszenia (§ 44). Jego regulacje odnoszą się także do obiektów już istniejących. W stosunku do obiektów wzniesionych przed dniem wejścia w życie Rozporządzenia nie stosuje się tylko wymagań w zakresie szczegółowo opisanym w § 40 tego rozporządzenia.
Nakaz objęty zaskarżoną decyzją dotyczy zaworu hydrantowego zwanego "zaworem 52", o którym mowa w § 14 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów. Przepis § 40 Rozporządzenia nie odnosi się do w/w zaworu.
W ocenie Sądu zarzuty skargi są bezzasadne. Sąd podziela stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Nałożenie obowiązku objętego nakazem zawartym w zaskarżonej decyzji znajduje swoje uzasadnienie w wyżej wskazanych przepisach prawa.
Trudności w realizacji nakazu wynikające z uwarunkowań technicznych na które skarżący powołuje się, mogą powodować uruchomienie procedury przewidzianej w § 42 Rozporządzenia, nie wyłączają zaś możliwości nałożenia obowiązków wynikających z § 14 – 22 w/w Rozporządzenia.
I tak zgodnie z § 42 Rozporządzenia wskazanego wyżej, w przypadkach szczególnie uzasadnionych uwarunkowaniami w uzgodnieniu z właściwym miejscowym Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymienionych jeżeli zapewnią one niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.