Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r, Nr [...] działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2000 r, Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. K. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się przy ul. [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, iż z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego o 6,80 m w kierunku południowym - do granicy z działką nr. ewid. [...] i 9,00 m w kierunku zachodnim do granicy z działką nr ewid. [...]. Ponadto decyzja zatwierdzała w nadbudowie usytuowanie ściany z otworem okiennym w odległości około 2,00 m od granicy działki nr Ew. [...].
Istniejący budynek mieszkalny przed rozbudową o podstawowych wymiarach rzutu -5,00 m x -13,50 m usytuowany był w odległości 2,00 m od strony północnej granicy i -4,50 m od strony zachodniej granicy działki.
Natomiast rzuty (fundamentów, parteru i poddasza) przedstawiają, iż projektowana rozbudowa w kierunku zachodnim od istniejącego budynku mieszkalnego wynosi 3,80 m. Istnieje zatem rozbieżność danych zawartych w zatwierdzonym zaskarżoną decyzją projekcie budowlanym tj. niezgodność wymiarów projektowanej rozbudowy przedstawionej na projekcie zagospodarowania działki z wymiarami poszczególnych rzutów.
Ponadto w ocenie organu zaprojektowanie w nadbudowie ściany z otworem okiennym w odległości ok. 2,00 m od granicy działki nr [...] oraz brak pisemnej zgody jej właściciela na usytuowanie nadbudowanej części budynku w bliskiej odległości od granicy działki nr 36/1 nie spełnia wymogów określonych w § 12 ust 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Q.t Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.) a więc rażąco narusza prawo.
Wojewoda [...] stwierdził również, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. Nr [...] oparta została na decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lutego 2000 r. Nr [...] o warunkach zabudowy która nie posiadała klauzuli ostateczności.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania M K., decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał za zasadne argumenty zawarte w odwołaniu, a dotyczące niekonstytucyjności § 12 ust 6 Rozporządzenia Ministra
Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w zakresie zgody sąsiada, ostateczności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz niezgodności wymiarów projektowanej rozbudowy przedstawionej na projekcie zagospodarowania działki z wymiarami poszczególnych rzutów.
Zdaniem organu odwoławczego zasadność argumentów odwołującej się nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie z uwagi na rażące naruszenie przepisu art. 35 ust 1 Prawa budowlanego w zw z § 12 ust 4 pkt 1 w/w rozporządzenia.
Rażące naruszenie wskazanych przepisów Główny Inspektor Nadzoru
Budowlanego upatruje w nadbudowie 2 m od granicy z działką nr [...] ściany z otworem okiennym.
W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarówno oczywistość, jak i ciężar gatunkowy naruszenia przepisu oraz skutki społeczno-gospodarcze i ekonomiczne wywołane tym naruszeniem spowodowały konieczność stwierdzenia jej nieważności.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. K. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., a także zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, 9, 11, 77, 80 i 107 §1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy i pominięcie faktu, iż zaprojektowana inwestycja od strony działki nr 36/1 polegała na nadbudowie na bazie istniejącego już budynku, który posiadał już dwa okna.
Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez przyjęcie jako rażącego naruszenia prawa innego przepisu niż wskazany w decyzji pierwszoinstancyjnej oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa i wadliwe ustalenie stron postępowania poprzez pominięcie jako strony B. K. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji powinno mieć miejsce wówczas, gdy dokonana przez organ odwoławczy ocena sprawy jest zbieżna ze stanowiskiem organu I instancji.
W przypadku gdy ocena organu odwoławczego różni się istotnie od oceny organu I instancji niedopuszczalnym jest wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa.
W przedmiotowej organ I instancji jako rażące naruszenie prawa wskazał naruszenie § 12 ust 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie G.t. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.)
Tymczasem organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji przyjmując, iż rażąco naruszony został przepis art. 35 ust 1 Prawa budowlanego w zw z § 12 ust 4 pkt 1 w/w rozporządzenia.
Ponadto organ odwoławczy nie zgodził się z oceną organu I instancji odnośnie naruszenia § 12 ust 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w zakresie zgody sąsiada, ostateczności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz niezgodności wymiarów projektowanej rozbudowy przedstawionej na projekcie zagospodarowania działki z wymiarami poszczególnych rzutów.
W konsekwencji należy stwierdzić, że decyzja organu II instancji opiera się na innych przesłankach i na innej podstawie prawnej niż decyzja pierwszoinstancyjna.
Podkreślenia wymaga fakt, iż kontrolowana przez sąd decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 §1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji administracyjnych stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe.
Ponownie rozpoznając sprawę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien ustosunkować się do zarzutów skarżącej dotyczących nieprawidłowego ustalenia stron postępowania oraz zaprojektowanej nadbudowie na bazie istniejącego już budynku, który posiadał już dwa okna.
Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270) orzekł jak w sentencji. Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku na podstawie art. 152 w/w ustawy.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.