Uzasadnienie
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r. [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2009 r. w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) do działek [...] i [...], położonych w miejscowości [...].
W uzasadnieniu organ centralny wskazał, że droga krajowa nr [...] na odcinku planowanego zjazdu, zakwalifikowana została, zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych (klasa G), a zgodnie z przepisami wykonawczymi, na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstotliwość zjazdów, bowiem względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko wyjątkowo, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu do działki oraz niemożliwe jest ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA 2438/00). Jak dalej wskazał organ, w przedmiotowej sprawie istnieje możliwość zapewnienia obsługi komunikacyjnej działek [...] i [...] poprzez wykorzystanie istniejącej drogi gminnej niższej klasy (ul. [...]), a zainteresowani uzyskali decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. zezwolenie na lokalizację zjazdów publicznych z tej drogi.
Zważywszy, iż w sąsiedztwie działek zaplanowane jest przejście dla pieszych z azylem rozdzielającym pasy ruchu, usytuowanie w takim miejscu zjazdu zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...].
Jak wyjaśnił dalej organ, dane dotyczące natężenia ruchu pochodzą z pomiaru generalnego ruchu i stanowią o dużym natężeniu, zaś wykorzystywanie tej drogi jako alternatywnej w stosunku do autostrady A – 2 mogło wpłynąć na zmniejszenie natężenia ruchu o około 10 %, co dalej stanowi duże natężenie i nie może być argumentem uzasadniającym takie usytuowanie zjazdu jak chciałby zainteresowany.
Badając wnikliwie słuszny interes strony i interes społeczny (art. 7 Kpa) organ dał prymat interesowi społecznemu, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, wskazując też, że interes indywidualny w tym przypadku może być w znacznym stopniu zaspokojony poprzez wykorzystanie drogi gminnej.
Skargę sądową na powyższą decyzję wnieśli zainteresowani E. i W. W., domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie art. 29 ust. 1, 3 i 4 ustawy o drogach publicznych, naruszenie przepisów rozporządzenie wykonawczego § 9 i 113 ust. 7 oraz art. 7, 77 § 1, 107 § 1 i 3 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Skarżący podnieśli, iż organ nie rozważał zapisów planu miejscowego, który przewidując obsługę komunikacyjną terenów, na których znajdują się działki [...] i [...], nie wyklucza dopuszczalności ich skomunikowania z drogą publiczną, tj. ul. [...] poprzez zjazd publiczny. Zdaniem skarżących organ standardowo ocenił możliwość urządzenia proponowanego zjazdu powołując się na bezpieczeństwo ruchu, nie przeprowadził jednak wizji w terenie z udziałem skarżących i nie dokonał oględzin działki w celu bezpośredniego zapoznania się z jej usytuowaniem (teren zabudowany, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości i pierwszeństwo pieszego na przejściu), podczas gdy brak wjazdu od drogi krajowej utrudni skarżącym w istotny sposób możliwość manewrowania na parkingu, który muszą utworzyć na swojej działce. W ocenie skarżących organ wadliwie i nie w pełni ustalił stan faktyczny, co stanowi naruszenie obowiązków proceduralnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz zgodności z przepisami postępowania administracyjnego.
Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U.19/07, poz. 115 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 43/99, poz. 430).
Droga krajowa nr [...], z której strona planuje wykonanie zjazdu, zakwalifikowana została zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r., w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych (droga klasy G), zgodnie zaś z dyspozycją § 9 ust. 1 pkt 4 w/w rozporządzenia, na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstotliwość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas.
Jak podkreślił organ, w sąsiedztwie działek nr [...]i [...], z których strona planuje wykonanie zjazdu zaplanowane jest, w ramach rozbudowy drogi krajowej nr [...] przejście dla pieszych z azylem rozdzielającym pasy ruchu (zarządca drogi posiada ostateczną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] – skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] w miejscowości [...]), a zgodnie z § 78 ust. 1 w związku z § 113 ust. 7 cytowanego rozporządzenia zjazd publiczny z drogi krajowej nie może być usytuowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego, tj. m.in. w pobliżu przejścia dla pieszych.
Bezspornym jest, ze każdy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ograniczenie jego płynności i to w stopniu większym im wyższe jest natężenie ruchu na drodze. Logika tej argumentacji jest oczywista i argumentacja organu, iż przy analizie wniosku wyważył interes społeczny i słuszny interes strony, dając prymat interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu byłaby w pełni do zaakceptowania, gdyby nie fakt, że z projektu budowlanego proponowanego zjazdu do działek nr [...] i [...] wynika, iż dokładnie naprzeciw projektowanego zjazdu skarżących istnieje zjazd po przeciwległej stronie drogi, tak jak istnieją również inne zjazdy. Z mapy sytuacyjno – wysokościowej wynika zaś, że działka skarżących, na której mają pozwolenie na budynek handlowo – usługowy wraz z miejscami postojowymi dla samochodów została ograniczona tak, że koliduje to z obowiązkiem zapewnienia przez nich części miejsc postojowych.
Zważywszy istniejące zjazdy w okolicy zaplanowanego przejścia dla pieszych z azylem rozdzielającym pasy ruchu, nie jest przekonywująca argumentacja organu co do naruszenia bezpieczeństwa ruchu. Stanowisko organu pomijające liczne zjazdy usytuowane w pobliżu przejścia dla pieszych, a więc w analogicznej sytuacji jak projektowany zjazd, w tym przypadku może wskazywać, że organ nie rozważał jednak słusznego interesu skarżących.
Sąd podziela więc pogląd strony skarżącej o braku dokładnej analizy stanu faktycznego sprawy i niepodjęciu wszelkich czynności w celu wyjaśnienia całości okoliczności, celem wszechstronnej oceny czy wnioskowany zjazd można uznać za dopuszczalny. Stanowi to o naruszeniu art. 7 i 77 Kpa, a także art. 138 § 1 Kpa, zważywszy, że organ II instancji ma obowiązek ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, co mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia i jest podstawą uchylenia decyzji organu odwoławczego w myśl art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270).
Uchylenie zaskarżonej decyzji nie przesądza o wyniku rozstrzygnięcia administracyjnego, natomiast powoduje konieczność ponownego rozważenia wniosku z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, rozważeniem argumentacji skarżących jak również zasady podkreślanej przez organ, że z samego faktu graniczenia działek z drogą krajową nie może być wywodzony obowiązek zapewnienia takim nieruchomościom dostępu do drogi publicznej poprzez odrębny zjazd z drogi krajowej. Po rozważeniu wszystkich tych kwestii, organ podejmie stosowne rozstrzygnięcie.
Przy orzekaniu zastosowano art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).