Uzasadnienie
W dniu 12 stycznia 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga K.B. na czynności Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. W szczególności skarżący wniósł o zobowiązanie organu do interwencji w sprawach zgłoszonych przez niego w pismach z dnia 15 lipca 2010 r. (w uzasadnieniu do skargi jest mowa o piśmie z dnia 26 lipca 2010 r.) oraz z dnia 26 października 2010 r. poprzez:
- a) zajęcie odpowiedniego stanowiska w sprawie i wydania decyzji zgodnie z przepisami prawa,
- b) wystąpienia z roszczeniami, zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji zwanej dalej znk., do sądu ochrony konkurencji i konsumentów "lub innego odpowiedniego organu sprawiedliwości z tytułu łamania przez C. Sp. z o.o. przepisów ustawy, a w szczególności art. 3 ust. 1 – 2 oraz art. 16 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że na ww. pisma skarżącego z dnia 26 lipca i 1 października 2010 r. udzielił odpowiedzi odpowiednio pismami z dnia 31 sierpnia 2010 r. i z dnia 15 listopada 2010 r.
Organ wyjaśnił, iż w piśmie z dnia 26 lipca 2010 r. skarżący podniósł, iż O. przy świadczeniu usługi bezprzewodowego Internetu pn. "B." dopuszcza się naruszenia przepisów ustawy znk. a ściślej jej art. 16 pkt 2. Pismem z dnia 1 października 2010 r. skarżący wyjaśnił, że jego pismo z dnia 26 lipca 2010 r. dotyczyło stosowania przez P. fałszywej, wprowadzającej w błąd reklamy, zawierającej niemożliwe do spełnienia obietnice, którym uległ będąc konsumentem. Organ dodał, iż skarżący wnosi o podjęcie działań na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 3 ustawy znk. w zakresie wynikającym z art. 18 ust. 1 pkt 1,2,3, i 6 tej ustawy nie dostrzegając jednak, że przepisy art. 18-20 tej ustawy ustanawiają zasady odpowiedzialności cywilnoprawnej za czyny nieuczciwej konkurencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Ponadto sądy te orzekają w sprawach, w których przepisy ustawy szczególnej przewidują sądową kontrolę – art. 3 § 3 powołanej wyżej ustawy. Podkreślić należy, iż powyższe wyliczenie ma charakter zupełny, dlatego sąd administracyjny nie jest właściwy do zajmowania się sprawami, które nie zostały wyraźnie wskazane w przywołanych wyżej przepisach.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy zauważyć, że żądania skargi nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego. Pisma Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 31 sierpnia 2010 r. oraz z dnia 15 listopada 2010 r. nie są bowiem decyzjami czy postanowieniami w rozumieniu art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a.
Organ wyjaśnił w nich, że w niniejszej sprawie nie może wydać decyzji, ani też wystąpić z pozwem na drogę sądową, czy zająć innego stanowiska niż przesłać skarżącemu wyjaśnienia dotyczącego obowiązujących przepisy prawa na tle przedstawionego przez niego stanu faktycznego sprawy. Organ dodał, że z treści przesłanego do urzędu pisma wynika, że omawiana sprawa nie ma charakteru konsumenckiego, bowiem opisana oferta usługi dostępu do Internetu jest kierowana wyłącznie do przedsiębiorców i nie podlega ona ocenie prawnej pod kątem możliwości stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Organ dodał, iż wskazując na drogę sądową tym samym nie mógł wskazać innego organu jako właściwego do załatwienia sprawy.
Stwierdzić zatem należy, że pisma Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 15 listopada 2010 r. oraz z dnia 31 sierpnia 2010 r. na temat stosowania przepisów prawa, jak również informujące skarżącego o posiadanych przez organ kompetencjach nie są czynnością ani aktem podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.