Uzasadnienie
W dniu 8 lipca 2010 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosku P. S. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż P. S. prowadzi gospodarstwo domowe z rodzicami. Rodzina wnioskodawcy utrzymuje się z łącznego dochodu w wysokości około 6000 zł. Na kwotę tą składa się dochód z działalności gospodarczej wnioskodawcy i J. S. w wysokości po około 2000 zł. oraz wynagrodzenie za pracę E. S. w wysokości około 2000 zł. Posiadany majątek obejmuje nieruchomość rolną o pow. 2,98 ha, samochód osobowy KIA z 2003 r. o wartości około 20.000 zł. Strona nie wykazała posiadania innego majątku. Wnioskodawca dodał, że nie ma stałego dochodu, pracuje w branży transportowej i jego dochód jest zmienny. Zaznaczył, że pomaga rodzicom finansowo w utrzymaniu domu.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 13 lipca 2010 r. odmówiono P. S. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W uzasadnieniu postanowienia referendarz sądowy wskazał, że biorąc pod uwagę sytuację majątkową P. S. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W rodzinie wnioskodawcy pozostają trzy osoby z których każda uzyskuje dochód. Łącznie wynosi on około 6000 zł. Wprawdzie skarżący zaznaczył, że dochód który uzyskuje jest nieregularny, jednakże zawsze pozostają w rodzinie jeszcze dwie osoby uzyskujące dochód. W tej sytuacji uznać należy, że opłacenie kosztów sądowych i opłacenie zawodowego pełnomocnika jest w zasięgu możliwości finansowych wnioskodawcy.
W dniu 27 lipca 2010 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. Skarżący podał, że jego stan majątkowy jest na tyle niski, że należy go ocenić jako niewystarczający do skutecznego korzystania z prawa do sądu. Zestawiając koszty związane z koniecznym utrzymaniem pojazdu służącego do działalności gospodarczej oraz podatku rolnego od nieruchomości, na każdą osobę w rodzinie przypada zaledwie około 950 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Chodzi zatem o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych.
Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
W niniejszej sprawie Sąd nie przychylił się do argumentacji zawartej w sprzeciwie. Biorąc pod uwagę sytuację finansową wnioskodawcy, w tym okoliczność iż prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z rodzicami uzyskującymi miesięczny dochód w wysokości około 2000 zł na każdą osobę, skarżący jest w stanie ponieść koszty związane z prowadzeniem postępowania sądowego oraz koszty związane z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 260 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.