Uzasadnienie
B. K. wniósł w dniu 3 kwietnia 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) skargę na pismo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], którym organ, odpowiadając na pismo z dnia 2 grudnia 2014 r. (data wpływu do organu), poinformował go o braku podstaw do wydania oświadczenia na podstawie art. 24 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 2014, poz. 121, dalej: k.c.).
Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Pismo, które skarżący objął skargą, nie zalicza się do żadnej z ww. kategorii. Stanowi ono odpowiedź na pismo skarżącego, w którym stwierdził on, że organ, wydając decyzję z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...], naruszył jego dobra osobiste, w związku z czym zażądał wydania oświadczenia w celu usunięcia skutków tego naruszenia, o którym mowa w art. 24 § 1 k.c.
Jednocześnie wskazać należy, że kwestie naruszenia dóbr osobistych należą do kognicji sądów powszechnych, o czym przesądza podstawa prawna żądania skierowanego przez B. K. do organu.
Podsumowując, skarga wniesiona przez B. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest skargą, o jakiej mowa w art. 50 p.p.s.a., i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy.