Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] marca 2007r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania M. L., K. F., F. K., J. G., B. D., R. D., R. K., A. M., Ł. G., reprezentowanych przez pełnomocnika J. M., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006r., znak [...], odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie budowy ekranów akustycznych – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w prowadzonym postępowaniu Wojewoda [...] ustalił, iż w dniu 2 sierpnia 2005r. Zarząd Dróg i Komunikacji w K. (obecnie K. Zarząd Dróg) zgłosił zamiar wykonania ogrodzenia w formie ekranów akustycznych w ciągu ulicy [...] w K. od ul. [...] do [...], w km DK nr 4 od 434+337,85 (ul. [...]) do km 435+470,00/ul. [...]) w granicach terenu pasa drogowego wyznaczonego liniami zajętości na działce ewidencyjnej nr [...].
Organ wojewódzki nie wniósł sprzeciwu w drodze decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 2 i 6 ustawy z dnia 7 lipca1994r. – Prawo budowlane, a tym samym nie można wznowić postępowania w tej sprawie.
Wobec tego, że zgodnie z art. 145 § 1 kpa wznowienie postępowania jest możliwe tylko w sprawie zakończonej decyzją ostateczną – w przedmiotowej sprawie wszczęcie takiego postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. L. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie:
- a) art. 32 pkt 1 Konstytucji RP – w ten sposób, że rozstrzygnięcie sporu nastąpiło w oparciu o przepisy § 132 ust. 3pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. (Dz. U., Nr 43 poz. 430) w zw. z art. 30 ustawy Prawo budowlane które powodują, że skarżący jest w inny sposób traktowany przez prawo niż inwestor, czy strony postępowań objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę mimo, że znajduje się w takiej samej sytuacji, co narusza jego uzasadnione interesy.
- b) art. 28 kpa w zw. z art. 10 kpa i art. 145 kpa w ten sposób, że uznano, że skarżącym nie przysługują prawa strony w zakresie przedmiotowego postępowania i nie ma podstaw do wznowienia postępowania i skarżący został w ten sposób pozbawiony czynnego w nim udziału.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że skarżący wskazywał, iż budowa ekranów spowoduje uciążliwości dla terenów sąsiadujących z inwestycją wobec czego organ architektoniczno – budowlany powinien wnieść sprzeciw i nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1§ 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontroluje więc, legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Biorąc pod uwagę powyższe kryteria oceny Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna gdyż tak zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.
Zgodnie z przepisami procedury administracyjnej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeśli okaże się, że wystąpiły wady prowadzonego postępowania wymienione w art. 145 kpa.
Warunkiem koniecznym dla uruchomienia tego nadzwyczajnego trybu jest wydanie w postępowaniu dotkniętym wadami, decyzji ostatecznej. W rozpoznawanej sprawie, postępowanie zainicjowane wniesionym przez inwestora zgłoszeniem zamiaru wykonania ogrodzenia w formie ekranów akustycznych zakończyło się milczącą zgodą organu na wykonanie inwestycji wyrażoną przez niewniesienie sprzeciwu, nie zaś wydaniem decyzji ostatecznej.
Z tych względów prawidłowo organy uznały, że niedopuszczalne jest (wobec braku rozstrzygającej sprawę decyzji ostatecznej kończącej postępowanie) wznowienie postępowania.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.