Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] października 2007r. na podstawie art. 28, art. 31, art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego udzielił E. Sp. z.o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na rozbiórkę głównego budynku produkcyjnego byłej cukrowni, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w P. (budynek murowany, bryła złożona z pięciu segmentów o zróżnicowanym gabarycie - dwu, trój i czterokondygnacyjnym nad wejściem półokrągła wnęka z płaskorzeźbą Matki Boskiej z Dzieciątkiem).
W dniu 30 października 2007r. Burmistrz Gminy Miejskiej P. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji zarzucając organowi rażące naruszenie prawa - tj. wydanie decyzji bez przedstawienia przez inwestora ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Po rozpatrzeniu wniosku Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną dnia [...] grudnia 2007r. na podstawie art. 157§ 3 kodeksu postępowania administracyjnego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu organ podał, że wnioskujący Burmistrz Gminy Miejskiej P. nie może być uznany za stronę postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ nie był stroną postępowania w sprawie rozbiórki, a w postępowaniu nadzorczym swój przymiot strony nie wywodzi z normy prawnej.
Organ wskazał, że obszar oddziaływania rozbiórki mieści się w granicach działki stanowiącej własność spółki E., decyzję której dotyczy wniosek otrzymał Burmistrz do wiadomości jako organ administracji samorządowej, a nie jako strona postępowania w rozumieniu art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego. Poza tym Gmina Miejska P. nie posiada prawa własności do działki której dotyczy pozwolenie oraz żadnych nieruchomości do niej przyległych.
Odwołanie od tej decyzji złożył Burmistrz gminy Miejskiej P., podnosząc, że każdy w tym również Burmistrz ma prawo i obowiązek wnosić o zbadanie zgodności z prawem postępowania, w przypadku gdy organ wydający decyzję rażąco naruszył prawo.
Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] kwietnia 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że organ I instancji prawidłowo uznał, iż składający wniosek o wszczęcie postępowania nadzorczego nie wskazał normy prawnej z której wywodzi swój interes prawny w przedmiotowej sprawie.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Burmistrz Gminy Miejskiej P..
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu
I instancji oraz o stwierdzenie nieważności decyzji objętej wnioskiem skarżący podniósł, że reprezentuje Gminę której mieszkańcy tworzą wspólnotę samorządową realizując swoje zbiorowe cele lokalne. Ponadto do zadań własnych gminy należy zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej czyli mieszkańców gminy m. in.
w zakresie ładu przestrzennego.
Podał, że wg. niego kontrolowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002r Nr 153 poz. 1270 ze zm.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec czego skarga podlega oddaleniu.
Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana [...] kwietnia 2008r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007r. odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na dokonanie rozbiórki budynku - z uwagi na brak po stronie wnioskującego o wszczęciu postępowania nadzorczego interesu prawnego niezbędnego dla skutecznego wszczęcia postępowania.
Zgodnie z art. 157 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.
Stroną której żądanie jest prawnie skuteczne dla wszczęcia postępowania nadzorczego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organ ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Tak więc aby wykazać interes prawny konieczny dla prawnie skutecznego wniosku o wszczęcie postępowania nieważnościowego wnioskujący powinien wskazać przepis prawa materialnego z którego wynikają dla niego uprawnienia lub obowiązki i który stanowiłby podstawę jego roszczeń.
W warunkach rozpoznawanej sprawy należy uznać, że rozstrzygnięcie zawarte w kontrolowanej decyzji nie dotyczy skarżącej Gminy.
Na Gminę nie zostały nałożone jakiekolwiek obowiązki, nie można również dopatrzeć się wykroczenia przez pozwolenie w strefę interesu prawnego Gminy.
Skarżący nie wskazał normy prawnej z której wynikałyby dla niego bezpośrednio określone prawa lub obowiązki, z tytułu zaś posiadania statusu Gminy nie przysługują jej dodatkowe uprawnienia procesowe.
Gmina może być bowiem stroną postępowania na takich samych zasadach jak każda inna osoba prawna lub fizyczna, ale jedynie wówczas gdy zakres rozstrzygnięcia obejmuje strefę jej interesu prawnego.
Ponieważ przesłanki tej skarżąca nie wykazała rozstrzygnięcie należy uznać za prawidłowe.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.