Uzasadnienie
L. S. w dniu 25 marca 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wniosek Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania L. S. na badanie psychologiczne. Kopię wniosku doręczono skarżącemu do wiadomości w dniu 12 listopada 2014 r.
Pismem datowanym na 4 grudnia 2014 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez wycofanie ww. wniosku, kwestionując przekroczenie 24 punktów karnych za wykroczenia drogowe. Organ odpowiedzi na to pismo udzielił w dniu 17 grudnia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Właściwość rzeczowa sądów administracyjnych została określona w art. 1, art. 2, art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Przepis art. 3 § 2 powołanej ustawy zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z treści wskazanego wyżej przepisu prawa wynika, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne czynności i akty dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa; akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty tych jednostek w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz na bezczynność organów w przypadku nie wydania decyzji administracyjnych, określonych postanowień i innych aktów z zakresu administracji publicznej oraz nie dokonania czynności z zakresu administracji publicznej. Tylko i wyłącznie w tych przypadkach Sąd jest właściwy do rozpoznania skarg na akty i czynności z zakresu administracji publicznej, podejmowane w sprawach indywidualnych.
Sprawa, której dotyczy skarga, nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w ww. przepisach.
Jak wynika z akt sprawy, złożona przez L. S. skarga dotyczy wniosku Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2014 r., adresowanego do Biura [...] Urzędu [...] o skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne.
Wniosek taki komendant wojewódzki policji kieruje do właściwego starosty w oparciu o art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151 ze zm.).
Z art. 82 ww. ustawy wynika, że wniosek policji jest obligatoryjny w przypadku kierującego motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli osoba ta przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.
Powyższy wniosek, stanowiący przedmiot toczącego się w niniejszej sprawie postępowania sądowo-administracyjnego, jest zatem pismem skierowanym przez organ policji do właściwego starosty, informującym o określonym stanie faktycznym i jednocześnie wnioskującym o podjęcie przewidzianych prawem działań. Nie jest zatem ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., ani żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. Nie jest on także innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Dopiero na podstawie tego wniosku starosta wydaje decyzję administracyjną, która rodzi prawa czy obowiązki po stronie jej adresata. Taka decyzja (po wyczerpaniu toku instancji) może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego. W skardze można zawrzeć zarzuty dotyczące wniosku wszczynającego postępowanie w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Sam wniosek nie może jednakże stanowić przedmiotu skargi.
W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.