Uzasadnienie
Skarżąca w skardze na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2013 r., znak (...) wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2012 r., Nr (...), w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki dla pieszych w K. w rejonie ul. (...), nad torami linii kolejowej nr (...) oraz nad torami postojowymi, w części usytuowanej na działkach nr (...), objętych decyzją nr (...) Ministra Infrastruktury z dnia (...) sierpnia 2011 r. (Dz. Urz. M.I. z 2011 r. Nr (...), poz. (...) z późn. zm.) zmieniającą decyzję nr (...) Ministra Infrastruktury z dnia (...) grudnia 2009 r. ustalającą tereny, przez które przebiegają linie kolejowe, jako tereny zamknięte (Dz. Urz. M.I. z 2009 r. Nr (...) poz. (...)), nakazującej P. S.A. w S., jako zarządcy przedmiotowego obiektu, usunięcie nieprawidłowości w kładce dla pieszych w K. rejon ul. P., nad torami linii kolejowej nr (...) oraz nad torami postojowymi, w części położonej na działkach nr (...), poprzez wykonanie określonych robót budowlanych.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w sprawie wysoce wątpliwe jest czy skarżący powinien wykonać czynności określone w decyzji organu I instancji, celem doprowadzenia należytego stanu technicznego kładki, która nigdy nie została mu przekazana przez podmiot, który utworzył spółkę skarżącego. Skarżący nie dysponuje żadną dokumentacją dotyczącą kładki. Realizacja obowiązku wynikającego w decyzji spowoduje konieczność podjęcia działań wobec składnika majątkowego, którym skarżący nie włada i nigdy nie władał. Nadto wykonanie nałożonego obowiązku wiąże się z koniecznością przeprowadzenia postępowania zgodnie z procedurami obowiązującymi u skarżącego, celem wyłonienia wykonawcy zadania i wydatkowania określonych środków finansowych.
W ocenie skarżącego zachodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu, bowiem brak jest podstaw prawnych, aby skarżący wydatkował środki finansowe na obiekty, które nie stanowią jego środków trwałych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zaznaczyć trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności świadczących o możliwości wystąpienia przynajmniej jednej z ww. przesłanek. Zatem, strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać te okoliczności poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń, które to czyniłby wniosek o wstrzymanie zasadnym. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać ograniczenie się we wniosku do powtórzenia treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
W niniejszej sprawie, w związku z charakterem decyzji, a więc nakazem wykonania odpowiednich prac budowlanych w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, obowiązkiem Sądu było nie tylko rozważenie wystąpienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w stosunku do skarżącej, ale również w stosunku do innych osób, których w sposób pośredni ta decyzja dotyczy, ponieważ nałożone obowiązki dotyczą kładki dla pieszych. Tak więc niezbędne jest wyważenie interesu skarżącej jak i innych osób we wstrzymaniu wykonania decyzji. Interes skarżącej w tym przypadku sprowadza się jedynie do skutków finansowych.
W ocenie Sądu w świetle powołanego wyżej przepisu prawa w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania w/w orzeczenia.
Skarżąca nie wykazała, iż w przypadku niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powstanie dla niej znaczna szkoda, która następnie nie będzie mogła być wynagrodzona lub trudne do odwrócenia negatywne skutki. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Co więcej wskazać należy, iż nałożony decyzją obowiązek był wynikiem konieczności zabezpieczenia obiektu przed dalszą destrukcją, usunięciem uszkodzeń i stanu zagrożenia bezpieczeństwa, celem umożliwienia jego bezpiecznego użytkowania. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej.
Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla Spółki znacząca. Natomiast w przypadku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można wykluczyć, iż ze względu na charakter obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją jej nie wykonanie mogłoby spowodować negatywne skutki chociażby w postaci dalszego pogorszenia się stanu technicznego przedmiotowej kładki.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.