Uzasadnienie
[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ("[...]WINB") postanowieniem z dnia [...]marca 2020 r., nr [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] ("PINB") z dnia [...]stycznia 2020 r., nr [...].
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]decyzją z dnia [...]stycznia 2020r., nr [...], nakazał skarżącej dokonanie rozbiórki płyty obornikowej zlokalizowanej na działce nr ew. [...]położonej w [...], gmina [...], wybudowanej bez wymaganego zgłoszenia budowy.
Skarżąca D. Ł. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Przesyłkę zawierającą odwołanie nadano w placówce pocztowej w dniu [...]lutego 2020 r.
Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Decyzja PINB z [...]stycznia 2020 r. została doręczona J. D. jako pełnomocnikowi D. Ł. ustanowionemu w postępowaniu administracyjnym. Przesyłkę odebrał dorosły domownik T. D. w dniu [...]stycznia 2020 r., co wynikało ze zwrotnego potwierdzenia odbioru.
W związku z tym organ stwierdził, że ustawowy czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał [...]lutego 2020 r. Tymczasem skarżąca działając przez profesjonalnego pełnomocnika nadała odwołanie w placówce [...]dnia [...]lutego 2020 r., co wynikało ze stempla pocztowego umieszczonego na kopercie załączonej do odwołania. Tym samym odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu.
Nadto organ wskazał, że decyzja PINB zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia odwołania, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
D. Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]marca 2020 r., nr [...]domagając się jego uchylenia.
W skardze zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, to jest:
- 1. art. 134 k.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych i uznanie, iż pełnomocnik skarżącej wniósł odwołanie od decyzji PINB w [...]nr [...]z dnia [...]stycznia 2020 r., z uchybieniem ustawowego terminu;
- 2. art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne i niewyczerpujące zbadanie zgromadzonego materiału dowodowego.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]decyzję nr [...] doręczył zarówno skarżącej jak i jej pełnomocnikowi J. D. Jednak w dacie doręczenia decyzji J. D., nie była ona już pełnomocnikiem skarżącej. W terminie do wniesienia odwołania, tj. [...]stycznia 2020 r., skarżąca wypowiedziała pełnomocnictwo J. D. Przyznała jednak, że nie poinformowała o tym Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...].
W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Organ wskazał, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze przesyłkę zawierającą decyzję doręczono tylko pełnomocniczce skarżącej ustanowionej w postępowaniu administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Zaskarżone postanowienie wydano na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, przy czym postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
W fazie wstępnej każdego postępowania odwoławczego zadaniem organu odwoławczego jest ustalenie czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu.
W toku postępowania przed powiatowym organem nadzoru budowalnego skarżąca ustanowiła pełnomocnika. W aktach sprawy znajdowało się pełnomocnictwo udzielone J. D. przez D. Ł. w dniu [...] kwietnia 2019 r. do występowania w imieniu mocodawczyni. W związku z powyższym decyzja PINB z dnia [...]stycznia 2020 r., nr [...], prawidłowo wysłana została do J. D. na adres wskazany w pełnomocnictwie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej ww. decyzję wynika, iż została ona odebrana [...]stycznia 2020 r. przez T. D., dorosłego domownika J. D. Organ odwoławczy prawidłowo powołał art. 43 k.p.a., wskazując na skuteczność doręczenia w przypadku nieobecności adresata.
Skoro doręczenie decyzji pełnomocnikowi skarżącej nastąpiło w dniu [...]stycznia 2020 r., to termin do wniesienia odwołania upłynął [...]lutego 2020 r. Natomiast odwołanie nowego pełnomocnika skarżącej (adwokata) zostało nadane w placówce pocztowej w dniu [...]lutego 2020 r., czyli dzień po terminie.
Twierdzenie, że w dniu [...]stycznia 2020 r. (to jest doręczenia ww. decyzji) J. D. nie była już pełnomocnikiem skarżącej nie miało odzwierciedlenia w aktach sprawy i niewątpliwie okoliczność ta nie była znana organowi. Treść skargi potwierdza, że skarżąca nie poinformowała organu I instancji o wypowiedzeniu pełnomocnictwa J. D. Wskazać należy, że wypowiedzenie pełnomocnictwa byłoby skuteczne względem organu administracji państwowej dopiero od dnia powzięcia wiadomości o tym fakcie.
W odpowiedzi na skargę organ słusznie zauważył, że wbrew temu co wynika ze skargi, organ I instancji nie wysyłał decyzji bezpośrednio dla skarżącej na jej adres domowy, natomiast ewentualne zaznajomienie się skarżącej z decyzją doręczoną innym domownikom, nie rodziło żadnych skutków prawnych.
Uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania powoduje jego bezskuteczność i w rezultacie ostateczność decyzji (orzeczenia). Organ odwoławczy był zobligowany do zbadania czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Przyjmuje się przy tym, że uchybienie terminu jest okolicznością w pełni obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu, zgodnie z bezwzględnie obowiązującą normą art. 134 k.p.a. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależało w żaden sposób od uznania organu odwoławczego.
Na marginesie sprawy Sąd dostrzega, że ewentualny brak winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania pozostaje poza granicami tej sprawy.
Z tych powodów, organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 134 w związku z art. 129 § 2 k.p.a., zgodnie z którym stwierdził w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.