Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 16 lutego 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 975/20

Uzasadnienie

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2020 r., poz. 256, dalej: "k.p.a.") i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2019 r., poz. 1186 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia K. i P. D. M. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2019r., znak: [...], nakładające na M.i P. U. obowiązek przedstawienia, w terminie 60 dni od daty doręczenia postanowienia:

1. 1. zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności przedmiotowej budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,
2. 2. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,
3. 3. szkicu lokalizacji obiektu na działce wraz z rysunkami i opisem technicznym przedmiotowej wiaty - uchylił zaskarżone postanowienie w całości i orzekł na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) o nałożeniu na M. i P. U. obowiązku przedstawienia, w terminie 60 dni od daty doręczenia postanowienia:

1. 1. zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności przedmiotowej budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,
2. 2. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,
3. 3. szkicu lokalizacji obiektu na działce wraz z rysunkami i opisem technicznym przedmiotowej wiaty.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy, [...]WINB przypomniał, że w dniu [...]kwietnia 2019 r. do PINB w [...] wpłynął wniosek P.M. (dalej: "skarżący") o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wybudowanej przez M. i P. U. (dalej: "inwestorzy", " inwestor") wiaty garażowej położonej przy ul. [...] w miejscowości [...]. Do akt organu powiatowego dołączono notatkę pracownika tego organu, sporządzoną dnia [...] maja 2019 r., w której wskazano, że na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], stanowiącej własność M. i P. U., stwierdzono, że inwestor przy granicy z działką położoną przy ul. [...], wybudował drewnianą wiatę o konstrukcji drewnianej o wym. 2,75 x 7m. Wiata przykryta jest blachodachówką.

Pismem z dnia [...] maja 2019 r. [...] w [...] wezwał P.M. a do wykazania interesu prawnego w sprawie przedmiotowej wiaty, po czym w dniu [...] czerwca 2019 r. do organu powiatowego wpłynęła odpowiedź skarżącego na powyższe wezwanie.

Dnia [...] lipca 2019 r. do akt organu powiatowego dołączono kopię decyzji Urzędu Gminy [...] Nr [...] z [...] września 2004 r. znak: [...], o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu w granicy z działką nr ew. [...] i wiaty w granicy z działkami nr ew. [...] i [...] realizowanej w formie dobudowy do projektowanego garażu na terenie działki nr ew. [...] położonej we wsi [...].

W toku czynności kontrolnych przeprowadzonych przez PINB w [...] w dniu [...] lipca 2019 r. ustalono, że na ww. działce o nr ew. [...], inwestor wybudował wiatę o konstrukcji drewnianej o wymiarach 7,56 m x 2,59 m i wysokości 2,62 m ze spadkiem dachu w kierunku działki o nr ew. [...] (ul. [...]). Wiata oddalona jest od ogrodzenia z siatki stalowej w odległości 0,44 m. Dach przedmiotowej wiaty pokryty jest blachodachówką, natomiast posadzka wykonana jest z kostki brukowej. Ponadto stwierdzono, że wody opadowe odprowadzane są rynnami na teren własnej działki inwestora.

Zgodnie z oświadczeniem inwestora wiata została wybudowana na przełomie 2004 -2005 r. przez poprzedniego właściciela działki.

W dniu [...] sierpnia 2019 r. do organu powiatowego wpłynęło pismo Starostwa Powiatowego w [...] informujące, że w zasobie Wydziału Architektury Starostwa Powiatowego w [...], brak jest dokumentacji dotyczącej pozwolenia bądź zgłoszenia ww. obiektu.

Z kolei dnia [...] września 2019 r. do PINB w [...][...]wpłynęło pismo Urzędu Gminy [...] z dnia [...] września 2019 r., informujące że w latach 2004 -2005 na terenie działki nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...], nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W piśmie tym wskazano również, że dla przedmiotowej działki, decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2004 r. [...]znak: [...], ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu w granicy z działką nr ew. [...] i wiaty w granicy z działkami o nr ew. [...] i [...], realizowanej w formie dobudowy do projektowanego garażu na terenie działki nr ew. [...]położonej we wsi [...].

Następnie postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...], PINB w [...] nałożył na M. i P.U. obowiązek przedłożenia, w terminie 60 dni od dnia doręczenia postanowienia:

1. - zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności przedmiotowej budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,
2. - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowane,
3. - szkicu lokalizacji obiektu na działce wraz z rysunkami i opisem technicznym przedmiotowej wiaty.

Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli K. i P. M..

Po rozpoznaniu ww. zażalenia [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał wskazane na wstępie postanowienie z dnia [...] marca 2020 r.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, że PINB w [...], dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy, dlatego też skarżone rozstrzygnięcie powinno zostać utrzymane w mocy.

[...]WINB wyjaśnił, że ustawa Prawo Budowlane, nie zawiera definicji wiaty, a zatem interpretując ten termin, należy odwołać się do jego potocznego znaczenia. Jak wskazał organ, w powszechnym rozumieniu za wiatę uważa się "budowlę składającą, się z konstrukcji dachowej wspartej na słupkach" (Encyklopedia PWN, Warszawa 1996), "lekką budowlę w postaci dachu wspartego na słupach (...)" (Słownik Języka Polskiego, www.sjp.pwn.pl). [...]WINB uznał, że w świetle powyższego, za podstawowe cechy wiaty uznać należy wsparcie danej budowli na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny (nośny), wiążący budowlę z gruntem. [...]WINB przywołał następnie treść art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym "Ilekroć w ustawie jest mowa o budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach".

Organ stwierdził następnie, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że opisany obiekt nie posiada ścian osłonowych ze wszystkich stron, które wydzielają go z przestrzeni oraz posiada dach jednospadowy pokryty blachodachówką. Zdaniem [...]WINB, cechy te nie wypełniają zatem definicji budynku w rozumieniu wskazanego wyżej artykułu, co przesądza o prawidłowej kwalifikacji obiektu przez powiatowy organ nadzoru budowlanego. Organ przypomniał, że zgodnie z oświadczeniem inwestora, złożonym do protokołu kontroli przeprowadzonej dnia [...] lipca 2019 r., wiata powstała na przełomie 2004-2005 r. Na potwierdzenie powyższej okoliczności do akt organu powiatowego dołączono zdjęcia obrazujące przedmiotową wiatę - wg. M. U. - w roku 2004-2005, 2006 i 2007. Organ wojewódzki przypomniał, że PINB w [...] ustalił, że wiata powstała bez wcześniejszego zgłoszenia jej realizacji w organie administracji architektoniczno-budowlanej (z pisma Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. wynika, że w ww. urzędzie brak jest dokumentacji dotyczącej pozwolenia bądź zgłoszenia budowy ww. obiektu).

W związku z powyższym uzasadnione jest stanowisko organu powiatowego, zgodnie z którym: "(...) budowa wiaty wymagała od inwestora dokonania zgłoszenia właściwemu organowi." [...]WINB wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, obowiązującym w 2005 r.: "Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki." Realizacja ww. obiektów - zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, wymagała dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Zdaniem organu wojewódzkiego, PINB w [...] dokonał prawidłowej kwalifikacji wzniesionego obiektu jako wiaty i zasadnie uznał, że na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, na jej budowę, w świetle art. 29 ust.

1. 1. pkt 2 Prawa budowlanego, wymagane było zgłoszenie właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

W związku z tym PINB w [...] przystąpił do procedury legalizacji spornej wiaty w oparciu o przepisy art. 49b Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia oraz okoliczności podnoszonej przez skarżącego w toku postępowania w przed organem powiatowym, organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo ocenił, że PINB w [...] zasadnie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia wskazał, że w przypadku spornego obiektu, nie mają zastosowania przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, ze zm.), ponieważ hipoteza § 12 ww. rozporządzenia, obejmuje tylko budynki, zawężając zakres zawartej w nim regulacji do parametrów posiadanych przez budynki. Z tego powodu w ocenie [...]WINB, zarzut naruszenia § 12 ww. rozporządzenia uznać należy za nieuzasadniony.

Ponadto [...]WINB wyjaśnił, że legalizacja samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części jest możliwa, jeżeli inwestorzy wypełnią obowiązek nałożony skarżonym postanowieniem. [...]WINB wyjaśnił, że w każdym przypadku gdy inwestycja została zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę, bądź zgłoszenia lub też gdy była prowadzona pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, mamy do czynienia z samowolą budowlaną. Tak jak w przypadku wybudowania obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę, tak również w przypadku budowy obiektu bez wymaganego zgłoszenia lub pomimo sprzeciwu takiego organu, zasadą jest obowiązek orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu, chyba że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno - budowlanych. Wtedy budowa powinna być oceniona pod kątem możliwości jej legalizacji.

W ocenie [...]WINB, powyższe warunki zaistniały w realiach omawianej sprawy, a zatem zasadnym było zastosowanie trybu, o którym mowa w art. 49b Prawa budowlanego. Tym samym dopiero po przedłożeniu wymaganych dokumentów organ nadzoru budowlanego będzie mógł ocenić czy przedmiotowa wiata będzie mogła zostać zalegalizowana. Podsumowując [...]WINB w świetle powyższych okoliczności przyjął, że skarżone postanowienie organu powiatowego, zostało podjęte na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz w oparciu o prawidłową interpretację przepisów prawa materialnego i procesowego, a zatem brak jest podstaw do podważania jego treści.

W ocenie [...]WINB organowi I instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Na zakończenie [...]WINB wskazał, że w realiach przedmiotowej sprawy zasadne jest jednak uchylenie zaskarżonego postanowienia PINB w [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r i orzeczenie co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2k.p.a. z uwagi na to, że na dzień wydawania rozstrzygnięcia organu odwoławczego upłynął termin wykonania obowiązków wskazanych w rozstrzygnięciu I instancji.

Skargę na powyższe postanowienie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P.M.

Skarżący zaskarżył powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenia mające istotny wpływ na jego treść:

1. 1) - art. 7, art. 7a, art. 7 b, art. 8, art. 15, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na:
2. a) błędnym ustaleniu stanu faktycznego: rzeczona wiata wybudowana (bez wymaganego zgłoszenia) położona na nieruchomości: [...], [...] (dz. nr [...]) oddalona jest od działki nr [...] o 0,05 m (pięć centymetrów), a nie jak twierdzi organ 0,44 m;
3. b) błędnym ustaleniu, iż wody opadowe odprowadzane są na teren własnej działki podczas gdy wody opadowe odprowadzane są na teren działki sąsiedniej, tj. [...] stanowiącej własność skarżącego:
4. 2) Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (obowiązujące o okresie konstruowania rzeczonej wiaty, tj. 2005 r.) poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji naruszyło:
5. a) zasadę prawdy obiektywnej - rażące jej naruszenie poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia jedynie w oparciu o składane oświadczenia M. i P. U. nie uwzględnieniu interesu Skarżącego;
6. b) braku rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść Skarżącego;
7. c) uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa - wydanie zaskarżonego postanowienia "na korzyść" M. i P. U. (bez stosownego ich wniosku) z pominięciem wniosku Skarżącego czyli:
8. d) pominięciu słusznego interesu Skarżącego jako obywatela;
9. e) wydania zaskarżonego postanowienia w oparciu o dokumenty, które nie zostały doręczone Skarżącemu;
10. f) nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych twierdzeń - organ nie uzasadnił przyczyny pominięcia treści art. 30 ww. Prawa budowlanego;
11. g) dodatkowo brak możliwości dokonania kontroli zaskarżonego postanowienia, w szczególności brak jest wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak również brak wskazań dla działań z urzędu na rzecz M.i P.U. czy "braku działań zainicjowanych wnioskiem Skarżącego;
12. h) zasady dwuinstancyjnego postępowania w sprawie - organ II instancji uchylił postanowienie organu I instancji i wydał postanowienie o identycznej treści.

Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o:

1. a) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości;
2. b) nakazanie rozbiórki wiaty położonej na nieruchomości przy ul. [...] (działka nr: [...]) oddalonej od nieruchomości skarżącego o 5 centymetrów i odpływem wody skierowanej na jego nieruchomość z powodu "samowoli budowlanej" dokonanej przez państwa U., nie wyrażenia przez niego zgody na wybudowanie ww. wiaty bez zachowania odległości od granicy posesji, zalewaniu mojej posesji wodami z posesji państwa U.,

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Przy uwzględnieniu powyższych kryteriów, skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie [...]WINB, wydane na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego obowiązującego w dacie jego wydania, umożliwiającego legalizację obiektu budowlanego, wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia lub pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Przepis ten przewiduje, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie:

1. 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4;
2. 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu;
3. 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z przepisu tego wynika zatem, że budowa bez wymaganego zgłoszenia jest samowolą budowlaną, której skutki mogą być usunięte w toku postępowania legalizacyjnego prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, a dopiero w przypadku braku takiej możliwości - orzeczenie nakazu rozbiórki. Przepis ten znajduje zastosowanie zarówno do obiektów budowlanych będących w budowie, jak również obiektów, których budowa została zakończona, a więc budynków już wybudowanych. Legalizacja takich obiektów jest dopuszczalna pod warunkiem dostarczenia przez inwestora wskazanych w nim dokumentów oraz zgodności z przepisami planistycznymi i techniczno- budowlanymi.

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie, bezspornym jest, że powyższa wiata zrealizowana została bez wymaganego zgłoszenia. Nie budzi także wątpliwości w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że została ona wybudowana w 2005 roku.

Zgodnie z obowiązującym wówczas art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2,, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Realizacja takich obiektów - zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, wymagała jednak dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., w urzędzie tym brak jest dokumentacji dotyczącej pozwolenia bądź zgłoszenia budowy tego obiektu. Nie doszło zatem w tym zakresie do naruszenia prawa materialnego poprzez jak wskazano w skardze niezastosowanie art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Właśnie w oparciu o ten przepis, organ ustalił bowiem brak po stronie inwestora wymaganego zgłoszenia i nałożył na niego obowiązki wynikające z art. 49 b ust.

1. 2. Prawa budowlanego.

Należy w tym miejscu wskazać, że w Prawie budowlanym, brak jest legalnej definicji wiaty.

Dlatego należy zgodzić się z organem, że termin ten rozumieć należy w znaczeniu potocznym, jako budowlę składającą się z konstrukcji dachowej wspartej na słupkach. Przedmiotowa wiata, spełnia wszystkie warunki tej definicji.

Jednocześnie, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 3465/18, LEX nr 2604876, wiata składająca się z fundamentów, dachu i nieposiadająca ścian, nie może być zaliczana ani do obiektów małej architektury, ani do tymczasowych obiektów budowlanych, nie jest również budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 p.b., a zatem należy ją zaliczyć do kategorii budowli.

Konsekwencją niezaliczenia wiat do budynków, jest to, że nie mają do nich zastosowania przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015r., poz. 1422, z późn. zm.). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 stycznia 2013 r., sygn. akt: II OSK 1642/11, LEX nr 1341558, przyjął, że hipoteza § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) obejmuje tylko budynki. Przepis wstępny § 2 ust. 1 powyższego rozporządzenia w zakresie budowli tylko wtedy pozwala na zastosowanie przepisów rozporządzenia do budowli, gdy przepis szczególny omawianego rozporządzenia nie zawęża swego zakresu przedmiotowego do budynków. Z takim szczegółowym unormowaniem mamy do czynienia w przypadku przepisu § 12 rozporządzenia. Usytuowanie wiaty w odniesieniu do nieruchomości sąsiedniej nie wyklucza zatem z góry możliwości legalizacji.

W związku z tym nie ma znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia kwestionowana przez skarżącego odległość przedmiotowej wiaty od ogrodzenia z działką sąsiednią. Ponadto wskazać w tym miejscu należy, że inwestor mimo braku wymaganego zgłoszenia, legitymuje się decyzją Urzędu Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] września 2004r., znak[...], o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu w granicy z działką nr ew. [...] i wiaty w granicy z działkami nr ew. [...] i [...] realizowanej w formie dobudowy do projektowanego garażu na terenie działki nr ew. [...] położonej we wsi [...].

Ponadto do akt organu powiatowego dołączono pismo Urzędu Gminy [...] z dnia [...] września 2019r., informujące, że na terenie w/w działki w latach 2004-2005 nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a więc posiadanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, spełnia jeden z warunków legalizacji obiektu.

Zdaniem Sądu stan faktyczny w niniejszej sprawie, został ustalony prawidłowo. Jak wynika z protokołu kontroli przeprowadzonej przez przedstawicieli PINB w [...] w dniu [...] lipca 2019 r., na terenie działki inwestorów o nr ew. [...], usytuowano wiatę o wymiarach 7,56 m x 2,59 m i wysokości 2,62 m. Wiata oddalona jest 0,44 m od ogrodzenia z działką sąsiednią, przy czym odległość ta, kwestionowana przez skarżącego, który twierdzi, że wynosi ona 0,05 m, nie ma jak już wspomniano znaczenia w sprawie. Ponadto spadek dachu przedmiotowej wiaty skierowany jest na działkę nr ew. [...], jednak wody opadowe odprowadzane są rynnami na teren własnej działki, co wynika z materiału fotograficznego dołączonego do protokołu kontroli. Nie jest więc zasadny argument skarżącego dotyczący zalewania jego działki wodami opadowymi. Wbrew zarzutom skargi, nie naruszone zostały również ogólne zasady postępowania administracyjnego.

W szczególności odnosząc się do treści skargi, wskazać należy, że organ orzeka w oparciu o obowiązujące przepisy a nie na podstawie żądania skarżącego. Po stronie organu, nie istnieje też obowiązek doręczania skarżącemu dokumentów w oparciu o które wydane zostało skarżone postanowienie. Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania i nie było przeszkód by zapoznał się z aktami sprawy w siedzibie organu. Ponadto organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy oraz uzasadniły swoje rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu organu odwoławczego wyjaśniono także z jakiego powodu uchylił on postanowienie organu powiatowego, a następnie orzekł co do istoty sprawy wydając tożsame rozstrzygnięcie.

Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.