Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] odmawiającą wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...] (dz. nr [...] obręb [...] S.) na dz. nr [...] obręb [...] S. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na ww. decyzję Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2015 r. skarżący – A W. i T. W. zawarli wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji organu I i II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 wymienionego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności.
Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Kierując się powyższym Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja w swojej istocie nie wywołuje żadnych skutków, które w jakikolwiek sposób mogłyby spowodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Należy bowiem zauważyć, iż zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję odmawiającą wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny. W tym miejscu należy wskazać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych.
Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
Kierując się powyższym Sąd stwierdza, iż nie mógł uwzględnić rozpoznawanego wniosku, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie nadają się do wykonania, albowiem nie wywołują żadnego skutku materialno- prawnego. Nadto, wniosek o wstrzymanie wykonania nie zawiera żadnego uzasadnienia odnoszącego się do tego orzeczenia w kontekście przesłanek uregulowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, iż w przedmiotowej sprawie istnieją podstawy uzasadniające zastosowanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.