Uzasadnienie
VII S.A. /Wa 99/04
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...] Prezydent Miasta W. na podstawie art. art. 30 ust. 2 i 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. / Dz.U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm. / po otrzymaniu w dniu [...] lipca 2003 r. od inwestora E. S. wniosku o pozwolenie na budowę przyłącza energetycznego do budynku N. [...] przy ul. W. [...] w W., rozpoznanym jako zgłoszenie wykonania robót budowlanych wniósł sprzeciw do wykonania robót ujętych w zgłoszeniu. W uzasadnieniu decyzji podano, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003 r. inwestor, został wezwany do uzupełnienia braków dokumentacji a ponieważ wyznaczony termin upłynął bezskutecznie wniesienie sprzeciwu jest zasadne i oznacza brak zgody na rozpoczęcie robót budowlanych objętych zgłoszeniem.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania inwestora na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy w/w decyzję. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż inwestor nie dokonał prawidłowego zgłoszenia, bo zawierało ono braki formalne polegające na nie dołączeniu do zgłoszenia dokumentów wymaganych na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego a mianowicie prawa do zabudowania nieruchomości oznaczonej jako działka nr 30 stanowiącej drogę poprzez trwałe umieszczenie w jej obrębie przyłącza elektrycznego oraz określenie terminu rozpoczęcia robót. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003 r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków formalnych w terminie 21 dni od daty doręczenia postanowienia. Ponieważ inwestor nie wykonał nałożonego obowiązku wniesienie sprzeciwu było zasadne.
Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wniosła inwestor E. S. zarzucając, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniesiono się do argumentów przedstawionych w odwołaniu. Ponadto skarżąca podniosła, iż nie ma możliwości zrealizowania żądań, które nałożył na nią organ I instancji i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoją dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna o tyle, iż powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Treść art. 30 ust. 2 i 5 ustawy Prawo budowlane obowiązująca w chwili wydania decyzji z dnia [...] września 2003 r. była następująca:
art. 30 ust.
2. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nie uzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji.
5. Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia.
Z powyższego wynika, iż inwestor może rozpocząć roboty budowlane, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie zostanie mu doręczona decyzja zawierająca sprzeciw organu, milczenie organu w powyższym terminie jest uprawnieniem dla inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Zdaniem składu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzekającego w niniejszej sprawie powyższy termin jest terminem zawitym i nie jest możliwe jego przedłużenie w szczególności przez wydanie postanowienia zobowiązującego inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia. Literalna wykładnia art. 30 ust. 5 nie może nasuwać żadnych wątpliwości w tym zakresie, 31 dnia od chwili zgłoszenia, jeżeli nastąpiło milczenie organu inwestor może rozpocząć roboty budowlane.
Zasady wydawania postanowienia określone w art. 30 ust. 2 ustawy stanowią lex specialis wobec ogólnych zasad postępowania administracyjnego przewidzianych w art. 64 § 2 k.p.a., gdzie rygorem nie usunięcia braków podania, wniosku w terminie 7 dni, jest pozostawienie go bez rozpoznania, natomiast postanowienie wydane na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy ma rygor wniesienia sprzeciwu, co, do którego ustawodawca przewidział termin 30 dniowy i wskazał początek jego biegu / doręczenie zgłoszenia /. Gdyby postanowienie miało mieć wpływ na początek biegu przedmiotowego terminu, racjonalny ustawodawca powinien to jednoznacznie wyrazić w przepisie a tego nie uczynił. Dokonanie zgłoszenia nawet zawierającego braki rozpoczyna bieg terminu do wniesienia sprzeciwu, który zdaniem sądu jest wystarczający do zbadania zasadności zgłoszenia i ewentualnie uzupełnienia jego braków. Zadaniem organu, który zamierza wnieść sprzeciw, jest powiadomienie o tym inwestora najpóźniej 30 dnia od chwili doręczenia zgłoszenia, gdyż w przeciwnym wypadku będzie on mógł przystąpić do wykonania robót budowlanych, które nie będą mogły być uznane za samowolę budowlaną / tak wyroki NSA z dnia 23 marca 1999 r. sygn. akt IV SA 1793/96, LEX nr 46663 i z dnia 27 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 797/97, LEX nr 47824 /. Natomiast skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela poglądu przedstawionego w wyrokach NSA z dnia 17 maja 1999 r. IV S.A. 747/97, LEX nr 47285 i z dnia 16 grudnia 2002 r. IV S.A. 2765/00, ONSA 2004/2/49, iż termin do wniesienia sprzeciwu może być liczony od dnia uzupełnienia zgłoszenia na taką interpretację nie pozwala wyraźny zapis ustawy uniemożliwiający inny sposób liczenia terminu do wniesienia sprzeciwu jak od daty doręczenia zgłoszenia.
W przedmiotowym postępowaniu zgłoszenie nazwane wnioskiem o pozwolenie wpłynęło do organu I instancji [...] lipca 2003 r termin, więc do wniesienia sprzeciwu upłynął [...] sierpnia 2003 r. / [...] sierpień dni wolne od pracy /. Decyzja zawierzająca sprzeciw została wydana w dniu [...] września 2003 r. a doręczona inwestorowi w dniu 20 września 2003 r. a więc po upływie ustawowego terminu. Jak wyżej wspomniano postanowienie z dnia [...] sierpnia 2003 r. nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia sprzeciwu. Ponadto w powyższym postanowieniu wskazano złą podstawę jego wydania, zamiast art. 35 ust. 3 powinien być art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego gdyż ten artykuł stanowi wyłączną podstawę uzupełnienia brakujących dokumentów w zgłoszeniu po rygorem wniesienia sprzeciwu. Termin określony w przedmiotowym postanowieniu jest również terminem nieadekwatnym do możliwości wniesienia sprzeciwu, gdyż praktycznie uniemożliwia organowi dokonanie tej czynności. Ponieważ art. 30 ust. 2 używa sformułowania
"w określonym terminie" wydaje się, iż maksymalnym terminem, który należałoby zakreślić jest termin siedmiodniowy podobnie jak w art. 64 § 2 k.p.a. Natomiast, gdy już z samej treści zgłoszenia wynika, że inwestor nie jest w stanie uzupełnić zgłoszenia zgodnie z wymaganiami art. 30 ust. 2 bezprzedmiotowym będzie wydawanie postanowienia, gdyż nie ma przeszkód, ażeby organ od razu skorzystał z możliwości wniesienia sprzeciwu. To inwestor ma obowiązek zebrania odpowiedniej dokumentacji do zgłoszenia a organ tylko dokonuje czynności sprawdzających. Art. 30 ust. 2 stanowi min. "w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada.....", więc od uznania organu zależy czy dokumentacja jest odpowiednia, jeżeli już z samej treści zgłoszenia i załączonych dokumentów wynika, że inwestor nie będzie w stanie uzupełnić zgłoszenia zgodnie z przepisami należy skorzystać z instytucji sprzeciwu.
Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ja decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Na podstawie art. 152 i art. 153 w/w ustawy zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienie się niniejszego wyroku a przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy.