Uzasadnienie
VII S.A./Wa 992/04
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] Prezydent Miasta [...]na podstawie art. art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4, 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane / tj. Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm. / po rozpatrzeniu wniosku Ma. P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalno – usługowego wraz z przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazu i wewnętrznej instalacji gazowej położonego na działce ewidencyjnej nr [...]w [...]ul. [...]i ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, iż wniosek o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przedłożony projekt budowlany jest zgodny z w/w decyzją. Ponieważ inwestycja znajduje się na terenie zabytkowego układu urbanistyczno-architektonicznego miasta [...] wpisanego do rejestru zabytków Wojewódzki Konserwator Zabytków Delegatura w [...] decyzją z dnia [...] marca 2004 r. zezwolił na przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne.
Ponadto inwestor uzyskał zgodę współwłaścicieli działki nr [...] na nadbudowę komina na budynku mieszkalnym w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania przewodów wentylacyjnych. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami nie ograniczy dopływu światła dziennego do budynków mieszkalnych znajdujących się na sąsiednich działkach. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał zabudowę w 100 % działki przeznaczonej pod inwestycję z warunkiem zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych.
Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołań Z. M. i A. S. na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. utrzymał w mocy w/w decyzję. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż kwestię zgodności przedmiotowej inwestycji z zabytkowym charakterem Miasta [...] rozstrzygnął pozytywnie Wojewódzki Konserwator Zabytków wydając decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. Przewidziany pomiędzy projektowanymi budynkami od ul. [...] i ul. [...] taras zielony nad garażami podziemnymi i częścią usługową w parterze oddzielony został od strony istniejących obiektów murem o wysokości 1,5 m ponad poziom tarasu zielonego. Sąsiednie budynki w ścianach szczytowych nie posiadają otworów okiennych i drzwiowych a przewidywany mur oddzielający taras od sąsiedniej nieruchomości nie ma wpływu na prawidłowość realizacji przedmiotowej inwestycji mając na uwadze przepisy przeciwpożarowe oraz przepisy o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożyli L. i A. S. oraz Z. M. zarzucając, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy § 39 i § 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm. / oraz art. art. 4 i 5 ust. 1 pkt 1 d Prawa budowlanego oraz Zarządzenie Wojewody [...] nr [...]. Powyższe zarzuty zostały również zawarte w odwołaniu i organ odwoławczy się do nich nie odniósł. Ponadto skarżący podnieśli, iż nie brali udziału w postępowaniu przed Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, wnieśli o unieważnienie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoją dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Ponadto podniesiono, iż zarzut naruszenia § 39 i § 40 rozporządzenia o warunkach technicznych nie może być skuteczny, ponieważ nie odnosi się do przedmiotowej inwestycji, która jest realizowana w zwartej pierzejowej zabudowie w centrum miasta, gdzie zachowanie 25 % powierzchni biologicznie czynnej nie jest możliwe. Wychodząc naprzeciw tym uregulowaniom przewidziano w projekcie nad częścią usługową na dziedzińcu taras zielony. Projektowana inwestycja nie narusza art. 4 i 5 ust. 1 pkt 1 d Prawa budowlanego gdyż nie powoduje ograniczeń dysponowania nieruchomością sąsiednią na cele budowlane oraz nie wprowadza ograniczeń i uciążliwości wynikających z warunków higienicznych, zdrowotnych oraz ochrony środowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna o, tyle, iż powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji.
Postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym, każda strona zgodnie z art. 127 par. 1 ma prawo wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję / art. 129 par. 1 k.p.a. / i organ ten ma obowiązek przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie 7 dni od otrzymania odwołania / art. 133 k.p.a. /. Natomiast organ odwoławczy ma obowiązek rozpatrzyć wniesione odwołanie, ponownie rozstrzygnąć sprawę i wydać decyzję w trybie art. 138 k.p.a. oraz odpowiednio ją uzasadnić w oparciu o art. 107 par. 3 k.p.a. Zasada dwuinstancyjności wyraża się w tym, iż postępowanie odwoławcze może być zainicjonowane wyłącznie przez stronę, nie można go wszcząć z urzędu, i strona ma prawo spodziewać się w wyniku wniesionego odwołania ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy i odniesienia się do przedstawionych w odwołaniu argumentów zgodnie z art. 107 par. 3 k.p.a. W przedmiotowym postępowaniu zarzuty skargi pokrywają się praktycznie z zarzutami podnoszonymi w odwołaniu a organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji się do nich nie odniósł.
Polemika z zarzutami została dopiero przedstawiona w odpowiedzi na skargę a powinna być w zaskarżonej decyzji. Skarżący podnoszą zarzut naruszenia Zarządzenia Wojewody [...] nr [...], którego tekstu brak jest w aktach postępowania administracyjnego a organ odwoławczy przemilczał tę kwestię w zaskarżonej decyzji, jak i również zarzut naruszenia § 39 i § 40 rozporządzenia z dnia [...] kwietnia 2002 r. Stanowisko zaprezentowane przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę odnośnie wyżej przedstawionego problemu jest niepełne, nie wskazano podstawy prawnej, z której wynikałaby niemożliwość stosowania powołanych przepisów rozporządzenia do przedmiotowej inwestycji. Zamierzenie inwestycyjne jest realizowane na działce budowlanej pod zabudowę wielorodzinną, innych wymagań w tym zakresie przepis nie przewiduje a tym bardziej, iż nie stosuje się go do inwestycji w zwartej zabudowie pierzejowej w centrum miasta.
Zarzut skargi dotyczący nie brania udziału przez skarżących w postępowaniu prze Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków jest niezasadny powinien być ewentualnie rozpatrzony przed tym organem w ramach postępowania o wznowienie, jeżeli spełnione będą przesłanki postępowania wznowieniowego określone w art. 145 § 1 k.p.a.
Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Na podstawie art. art. 152 i 153 w/w ustawy zaskarżona decyzją nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku a przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy.