Uzasadnienie
Skarżąca [...] S.A. w W. / następca prawny [...] SA w W.) zgłosiła w dniu [...] grudnia 2004r. w Urzędzie Miasta [...] zamiar zainstalowania urządzenia reklamowego o wymiarach 6 x 3m w W. przy ulicy [...]. Do zgłoszenia skarżąca dołączyła projekt budowlany urządzenia, oświadczenie o prawie do gruntu, podkład geodezyjny oraz wskazała, iż realizacja zamierzenia nie pogarsza stanu środowiska ani warunków zdrowotno- sanitarnych, nie wprowadza i nie zwiększa ograniczeń dla terenów sąsiednich, nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia.
Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. nr [...], na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) wniósł sprzeciw od tego zgłoszenia i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.
Organ wskazał, iż realizacja przedmiotowej tablicy reklamowej może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, a ponadto w projekcie brak jest obliczeń konstrukcji inwestycji.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła [...] S.A. w W. Odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła organowi naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz naruszenie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.)
Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2005r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ wskazał, iż zgłoszone przez inwestora zamierzenie, stanowiące budowlę wymaga pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
W ocenie organu, z załączonego do zgłoszenia projektu budowlanego tablicy reklamowej wynika, iż powyższy obiekt nie zalicza się również do obiektów małej architektury w rozumieniu art. 3 ust. 4 prawa budowlanego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] S.A. w W. Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenia prawa materialnego - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 7 i 15 k.p.a. W ocenie skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest uzasadnienia stosownie do art. 107 k.p.a., a tym samym brak było podstaw do wydania decyzji w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji Prezydenta Miasta [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn.z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) wprowadziła zasadę wyrażoną w art.
28. iż budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia.
Zgodnie z art. 29 ust. 2 ww. ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na:
- - pkt 6 - instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym;
- - pkt 15 - instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych.
Wykonywanie robót, określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy), natomiast instalacja urządzeń na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia jedynie w przypadku, gdy urządzenia te przekraczają wysokość 3m (art. 30 ust. 1 pkt 3b).
Z przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych co do zasady nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6, ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej.
W związku z tym Sąd nie podzielił poglądu prawnego wyrażonego w zaskarżonej decyzji Wojewody [...] o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla nośnika reklamowego zgłoszonego przez [...] S.A. w W. ze względu na skalę i charakter obiektu. Prawo budowlane nie przewiduje możliwości formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego i stosowania do tak podzielonych części odmiennych przepisów ustawy. Ponadto art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementów konstrukcyjnych koniecznych do montażu samej tablicy reklamowej.
Wskazać należy, że jeżeli organ I instancji uznał, iż realizacja przedmiotowej tablicy reklamowej może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, i nałożył na inwestora na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, nie uzasadniając swojego stanowiska, organ II instancji rozpoznający odwołanie od powyższej decyzji powinien był, wydając decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a., uzasadnić to stanowisko, czego z naruszeniem art. 107 k.p.a. nie zrobił. Organ II instancji rozpoznaje bowiem sprawę w postępowaniu odwoławczym nie tylko co do wniesionych zarzutów i wniosków, lecz ponownie bada sprawę w całym jej zakresie.
Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt la ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy.