Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. zw. dalej kpa.), po rozpatrzeniu odwołania K. M. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] odmawiającej uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2009 r. znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], nakazującą K. M. rozbiórkę samowolnie zrealizowanej części budynku gospodarczego (ściany i drewniana konstrukcja dachu) położonego na działce nr [...] w miejscowości [...] gm. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Wydając powyższą decyzję organ ustalił następujący stan faktyczny i prawny.
W dniu 27 sierpnia 2008r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...], wpłynęło pismo J. M., w którym domagał się on wstrzymania nielegalnej budowy na posesji zlokalizowanej we wsi [...] nr [...]. Następnie, zawiadomieniem z dnia 16 września 2008r. organ I instancji poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stanu prawnego budynku gospodarczego realizowanego na ww. działce. Jednocześnie na dzień 29 września 2008r. zostały wyznaczone oględziny.
Przeprowadzone czynności dowodowe wykazały, iż na działce nr geod. [...] rozpoczęta została budowa budynku gospodarczego o wymiarach 3,15 m x 2,25 m na starych fundamentach o szerokości 22 cm i wysokości 77 cm. W dniu oględzin inwestorka K. M. nie posiadała wymaganego zgłoszenia.
Postanowieniem z dnia [...] października 2008r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 z 2006 r., poz. 1118 ze zm.) wstrzymał K. M. prowadzenie robót budowlanych związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji, a także nałożył obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni:
- - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,
- - projektu zagospodarowania działki wraz z opisem technicznym oraz opinią o stanie technicznym przedmiotowego budynku gospodarczego wykonanej przez osobę posiadającą stosowne kwalifikacje zawodowe w budownictwie,
- - zaświadczenia Urzędu Miejskiego w [...] o zgodności realizowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Powyższe wymagane dokumenty zostały przedłożone przez inwestorkę w dniu 13 listopada 2008r.
Następnie, postanowieniem z dnia [...] listopada 2008r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], ustalił K. M. opłatę legalizacyjną w wysokości 5.000 zł. Na to postanowienie zażalenie złożyła K. M. oraz J. M., który podniósł, iż wdrożenie procedur legalizacyjnych było niedopuszczalne w sytuacji, gdy on jako współwłaściciel działki o nr geod. [...] nie wyraził zgody na realizację inwestycji.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008r. zawiesił postępowanie zażaleniowe do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 59f ust. 1 oraz art. 57 ust. 7 ustawy- Prawo budowlane. Powyższa kwestia została rozstrzygnięta wyrokiem z dnia 5 maja 2009 r. sygn. akt P 64/07 Trybunał nie stwierdził niezgodności z Konstytucją ww. przepisów ustawy - Prawo budowlane. Postanowieniem z dnia [...] maja 2009r. tutejszy organ podjął zawieszone postępowanie zażaleniowej a następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009r. uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało przez inwestorkę złożone bez zgody wszystkich współwłaścicieli.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] września 2009r. nr [...] nakazał inwestorce K. M. rozbiórkę części przedmiotowego budynku gospodarczego, gdyż został on zrealizowany pomimo braku zgody współwłaścicieli działki.
Działając w trybie odwoławczym, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. Wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] oddalił skargę K. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Podaniem z dnia [...] grudnia 2011 r. K. M. wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]. Wnioskodawczyni wskazała, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który ją wydal. Mianowicie, w dniu 8 listopada 2011 r. otrzymała postanowienie z dnia [...] października 2011 r. Sygn. akt [...] Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział [...], ustalające podział do korzystania z nieruchomości, na której znajduje się przedmiotowa część obiektu budowlanego. Z treści wniosku wynika, iż ówcześnie K. M. mogła samodzielnie zdecydować o legalizacji inwestycji, Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie formalne przesłanki wznowienia postępowania zostały spełnione i w związku z tym, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] wznowił na wniosek z dnia [...] grudnia 2011 r. K. M., postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] września 2009r. nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], nakazującą K. M.j rozbiórkę samowolnie zrealizowanej części budynku gospodarczego (ścian i konstrukcji drewnianej dachu) zlokalizowanego na działce nr geod. [...] w m. [...], gm. [...].
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], nakazującą K. M. rozbiórkę samowolnie zrealizowanej części budynku gospodarczego (ściany i drewniana konstrukcja dachu) położonego na działce nr [...] w miejscowości [...] gm. [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że podanie z dnia [...] grudnia 2011 r. stanowiło sprecyzowanie charakteru prawnego wcześniejszej korespondencji (m.in. pisma z dnia 18 listopada 2011 r.), a według oświadczenia K. M. postanowienie Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2011 r., sygn. akt [...] zostało jej doręczone w dniu 8 listopada 2011 r., dlatego organ stwierdził, że w sprawie został zachowany termin określony w art. 148 § 1 Kpa na wniesienie podania o wznowienie postępowania i tym samym wznowienie postępowania (postanowienie [...] WINB z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...]) stanowiło działanie prawidłowe.
Postanowienie Sądu Okręgowego w [...], sygn. akt [...], które powołuje nową okoliczność w sprawie, zostało wydane w dniu [...] października 2011 r., a więc prawie 2 lata po wydaniu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...]. Tym samym postanowienie to, zdaniem organu, nie spełniało warunku nowej okoliczności faktycznej lub dowodu nieznanego organowi wydającemu decyzję, istniejącego w dniu jej wydawania, ponieważ zostało wydane w dacie o wiele późniejszej.
Bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozostawało również, zdaniem organu, postanowienie Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., sygn. akt [...], oddalające apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2010 r., sygn. akt [...], oddalającego wniosek K. M., M. M., M. M. i M. M. o zezwolenie na budowę obiektu budowlanego o wymiarach 6 x 4 m na nieruchomości nr geod. [...] we wsi [...] - zastępujące zgodę J. M. W uzasadnieniu wskazanego postanowienia Sąd Okręgowy w [...] wskazał, że budowa obiektu budowlanego na nieruchomości będącej przedmiotem współwłasności należy do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu i jako taka wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli lub zastępującego tę zgodę orzeczenia sądu.
Sąd oddalił wniosek o zezwolenie na budowę zastępujące zgodę J. M., uzasadniając to tym, że inwestycja, na realizację której wnioskodawcy domagali się udzielenia zezwolenia, na chwilę obecna nie ma uzasadnienia gospodarczego i leży wyłącznie w interesie wnioskodawców przy czym nie jest wykluczone, iż realizacja inwestycji nastąpiłaby z pokrzywdzeniem J. M. W treści uzasadnienia przedmiotowego postanowienia nie znajduje potwierdzenia argument skarżącej, iż może (...) samodzielnie zdecydować o legalizacji inwestycji.
Po rozpatrzeniu odwołania K. M. od ww. decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że okoliczności podniesione przez odwołującą się nie mogły skutkować uchyleniem przedmiotowej decyzji, gdyż w sprawie brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej na podst. art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Ponadto organ stwierdził, że mając na uwadze, że podanie z dnia 14 grudnia 2011 r. stanowiło sprecyzowanie charakteru prawnego wcześniejszej korespondencji (m.in. pisma z dnia 18 listopada 2011 r.), a według oświadczenia wnioskodawczyni postanowienie Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2011 r., sygn. akt [...] zostało jej doręczone w dniu 8 listopada 2011 r., należało stwierdzić, że w sprawie został zachowany termin określony w art. 148 § 1 kpa na wniesienie podania o wznowienie postępowania i tym samym wznowienie postępowania (postanowienie [...] WINB z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...]) stanowiło działanie prawidłowe.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła K. M., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżoenej decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji oprganu I instancji, jako naruszających przepisy procedury postępowania administracyjnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie art. 7, 77 i 80 kpa. poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. poprzez odmowę uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sytuacji, gdy w sprawie wyszły na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne.
W odpowiedzi na skargę organ wnióśł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że celem postępowania wznowieniowego jest ponowne rozpatrzenie sprawy, w sytuacji wystąpienia podstaw wznowienia określonych w art. 145 § 1 i 145a k.p.a. -
- 1. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
- 2. decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
- 3. decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,
- 4. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
- 5. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,
- 6. decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
- 7. zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),
- 8. decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione;
oraz w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.
Postępowanie wznowieniowe służy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej i składa się z dwóch podstawowych etapów. Pierwszy z nich obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania. Na tym etapie organ zobowiązany jest do ustalenia, czy wniosek o wznowienie pochodzi od strony, czy opiera się na jednej z przesłanek opisanych w art. 145 § 1 lub 145 a k.p.a. oraz czy został złożony w terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania jest więc możliwe dopiero po pozytywnej weryfikacji wymienionych wyżej warunków.
Po ww. weryfikacji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. wznowił postępowanie w sprawie nakazu rozbiórki samowolnie zrealizowanej części budynku gospodarczego (ścian i konstrukcji drewnianej dachu) zlokalizowanego na działce nr geod. [...] w m. [...], gm. [...]. W podaniu inicjującym postępowanie wznowieniowe K. M. w piśmie z dnia 14 grudnia 2011 r., na poparcie swojego wniosku przedstawiła nowe okoliczności, które wyszły na jaw tj. postanowienie z dnia [...].10.2011 r. Sygn. akt [...] Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział [...], ustalające podział do korzystania z nieruchomości, na której znajduje się przedmiotowa część obiektu budowlanego. Z treści wniosku wynika, twierdzenie K. M., iż może ona samodzielnie decydować o legalizacji inwestycji,
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Warto bowiem wyjaśnić, że okoliczności faktyczne traktowane są jako nieznane wówczas, gdy nie zostały objęte postępowaniem wyjaśniającym, a w szczególności nie znajdują się w aktach sprawy administracyjnej zakończonej wydaniem decyzji podlegającej kwestionowaniu w trybie wznowienia postępowania.
Należy bowiem pamiętać, że celem wznowienia postępowania jest stworzenie możliwości doprowadzenia do tego, aby organ uwzględnił wszystkie istotne dla sprawy okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, może to uczynić nawet kosztem stabilności decyzji administracyjnej, jeżeli tych okoliczności wcześniej nie znał (tak NSA w wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r., II GSK 82/10).
Z prawidłowo dokonanych ustaleń organu wynika, że zarówno okoliczność faktyczna, na którą powołuje się skarżąca (podział nieruchomości do użytkowania z wydzieleniem części działki, na której znajduje się przedmiotowa inwestycja do użytku skarżącej), jak i dowód mający ją potwierdzać (prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2011 r., sygn. akt [...]) powstały po dacie wydania decyzji objętej przedmiotem wznowienia postępowania. Decyzja ostateczna [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w dniu [...] listopada 2009 r., natomiast poddział nieruchomości do użytkowania nastąpił z chwilą uprawomocnienia się postanowienia Sądu Okręgowego w [...] tj. dnia [...] października 2011 r. (orzeczenie jest postanowieniem Sądu Okręgowego w [...]działającego jako sąd odwoławczy, bez prawa do skargi kasacyjnej). Z treści postanowienia Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2011 r. wynika, że podział do użytkowania jest dokonany na datę orzekania i rodzi skutki prawne na przyszłość. Powyższe orzeczenie nie zawiera ustalenia prawnego o podziale nieruchomości do użytkowania z datą wsteczną.
Zatem prawidłowo organ uznał, że przedstawiona przez skarżącą nowa okoliczność i nowy dowód w sprawie nie spełniają przesłanki wymogu ich istnienia na datę orzekania przez organ, przez co brak podstaw do zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2009 r. w myśl art. 145 § 21 pkt 5 kpa. Słusznie zatem organ odmówił zmiany decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa.
Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę oddalił.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ppsa. orzekł jak w sentencji.