Uzasadnienie
M. M.(dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2020r. dotyczący usunięcia informacji o skazaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2021r stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Pismem z dnia 18 czerwca 2021r. w wykonaniu zarządzenia z 14 czerwca 2021r. wezwano skarżącego do wskazania, czy przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a, a także do jego nadesłania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na powyższe skarżący przy piśmie z 23 czerwca 2021r. załączył skierowane do Komendanta Głównego Straży Granicznej "wezwanie z dnia 21 grudnia 2020r. do natychmiastowego lub bezzwłocznego wydania decyzji" wraz z urzędowym poświadczeniem przedłożenia do organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 53 § 2b skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest zatem, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a, to znaczy złożyła ponaglenie w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie lub do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 1 i 2 k.p.a). Ponaglenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a.
Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu; nie jest wymagany upływ terminu potrzebny na zajęcie stanowiska lub podjęcie rozstrzygnięcia przez organ w przedmiocie ponaglenia (vide: wyroki NSA z 29 października 2019r., sygn. akt II OSK 2012/19 oraz z 21 stycznia 2020r., sygn. akt II OSK 2497/19).
W realiach niniejszej sprawy skarżący został wezwany do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia. W odpowiedzi skarżący przesłał ponaglenie, które jednak zostało przez skarżącego wysłane do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej dopiero w dniu 21 grudnia 2020r. Ponaglenie zostało złożone zatem już po wniesieniu skargi (skarga złożona za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 4 października 2020r.) Tym samym przed wniesieniem skargi, skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Należy podkreślić, że ponaglenie jest prawnym instrumentem, który ma na celu stworzenie stronie realnej ochrony procesowej, ale stwarza także mechanizm wymuszający sprawność działania ze strony administracji publicznej i kontrolę tej działalności przez sąd. Skorzystanie z ponaglenia warunkuje dopuszczalność późniejszego wniesienia przez stronę skargi do sądu administracyjnego. Warunek ten nie jest spełniony, jeśli ponaglenie zostało wniesione dopiero po wniesieniu skargi.
Ponieważ więc wymóg uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia nie został w sprawie spełniony Sąd odrzucił skargę na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.