Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2019 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę obejmującego zamierzenie budowlane, polegające na przebudowie linii kolejowej nr [...] na odcinku [...] – stacja [...] od km 0,000 do km 7,140, w ramach zadania pn.: "Prace na liniach kolejowych nr [...], [...], na odcinku [...] – [...] – [...] – etap I: [...] – [...] ".
Pismem z 28 października 2019 r. P N ("skarżący") złożył odwołanie od powyższej decyzji. Następnie [...] stycznia 2020 r. złożył do organu drugiej instancji ponaglenie.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z [...] kwietnia 2021 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2019 r.
P N pismem z 14 czerwca 2021 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania odwoławczego o znaku: [...].
Udzielając odpowiedzi na skargę w dniu 9 lipca 2021 r., organ wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.
Pojęcie bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm. – dalej "k.p.a.") I tak bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy, zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Z kolei przewlekłość postępowania zachodzi, zatem gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia.
Skarżący wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w rozpoznaniu jego odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2019 r., już po wydaniu przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji rozpatrującej odwołanie skarżącego i kończącej postępowanie administracyjne. Decyzja została bowiem wydana w dniu [...] kwietnia 2021 r., zaś skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez organ odwoławczy została wniesiona 14 czerwca 2021 r.
Przytoczony stan faktyczny wskazuje, że skarga wniesiona przez skarżącego nie może odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Wskazać także należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął 22 czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Jakkolwiek w sentencji powoływanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego odniesiono się wyłącznie do skargi na bezczynność, to zawarte w jej uzasadnieniu rozważania i argumentację Sąd odnosi do obu rodzajów skarg (tj. na bezczynność oraz na przewlekłość), mając na uwadze wspólne dla nich założenia i elementy (celowościowe, konstrukcyjne, itd.).
Zarówno skarga na bezczynność, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania są skierowane przeciwko wadliwemu procesowo stanowi postępowania, w wyniku którego konkretna sprawa indywidualna nie postępuje. W odniesieniu do obu rodzajów skarg ustawodawca sformułował identyczne przesłanki ich wniesienia, w tym co do właściwego terminu, posługując się w tym ostatnim przypadku wyrażeniem "w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia" (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Skoro zaś w ww. uchwale uznano, że określony w tym przepisie termin "w każdym czasie", właściwy zarówno do wniesienia skargi na bezczynność, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania, musi być postrzegany w aspekcie trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego – co doprowadziło do wniosku, że możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność obejmuje przedział czasowy od zaistnienia stanu bezczynności "oprotestowanego" wniesionym ponagleniem aż do załatwienia sprawy, której bezczynność dotyczy – to brak jest dostatecznych podstaw, aby w inny sposób wyznaczać przedział czasu właściwy do skutecznego wniesienia skargi na przewlekłość.
W konsekwencji Sąd uznaje, że również wniesienie skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość jest tylko możliwe (dopuszczalne) w przedziale czasowym od zaistnienia stanu przewlekłości "oprotestowanego" wniesionym ponagleniem, aż do załatwienia sprawy, w której zarzucana przewlekłość postępowania wystąpiła (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 18 grudnia 2020 r., sygn. akt I SAB/Wa 244/20, CBOSA).
Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni aprobuje ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego już po wydaniu przez organ odwoławczy decyzji, czyli po ustaniu bezczynności w zakresie rozpatrzenia odwołania, należało uznać, że skarga ta jest niedopuszczalna. Wydanie przez organ decyzji przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.