Uzasadnienie
K. B. (dalej: "skarżący"), wniósł 1 czerwca 2023 r. (w formie dokumentu elektronicznego) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie m.in. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia w sprawie znak: DOA.7111.278.2022.
W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o odrzucenie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania z uwagi na jej niedopuszczalność. Wskazał m.in., że przedmiotowa skarga została wniesiona już po zakończeniu postępowania zażaleniowego, zakończonego wydaniem przez GINB postanowienia z 22 maja 2023 r., znak: DOA.7111.278.2022.MML.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.".
Sąd wskazuje, że w sprawie wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracyjne, już po zakończeniu postępowania administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny podjął dwie uchwały, uznając w nich, że skargi takie są niedopuszczalne.
W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, stwierdzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
W kolejnej uchwale z 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.". W jej uzasadnieniu wskazano, że przyjęty w uchwale z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy.
Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekający jest związany stanowiskiem wyrażonym w wymienionych uchwałach NSA, bowiem powołany przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zajętym w uchwale i przyjąć wykładni prawa odmiennej od tej, która została zaakceptowana przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez GINB została złożona przez skarżącego 1 czerwca 2023 r., a zatem po wydaniu postanowienia GINB z 22 maja 2023 r., znak: DOA.7111.278.2022.MML.
Skoro więc skarga na przewlekłość postępowania została wniesiona już po zakończeniu prowadzonego postępowania przez organ administracji publicznej, poprzez wydanie postanowienia - to taka skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
W konsekwencji, Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie zobligowany był odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.