Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 lutego 2012 r. skarżący T. G. wniósł skargę na bezczynność Wojewody [...] w zakresie opieki nad "grobami wojskowymi z 1939 roku na cmentarzu parafialnym w L.".
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o odrzucenie skargi.
W nadesłanej odpowiedzi na skargę organ przedstawił, przebieg niniejszej sprawy, który przedstawiał się następująco:
W dniu [...] grudnia 2011 r. T. G. wniósł do Wojewody [...] pismo w którym domagał się zmiany napisu na tabliczce nr [...] kwatery wojennej na cmentarzu w L. oraz zmiany napisów na [...] innych kwaterach wojennych, na których widnieje napis "NN" i wpisanie nazwisk jego zdaniem pochowanych tam żołnierzy. Ponadto wskazał na konieczność odnowienia kilku kwater wojennych.
Wojewoda [...] pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. poinformował T. G., że w 2013 r. przeprowadzone będzie remont kwater wojennych na cmentarzu parafialnym w L. oraz, że do Urzędu Miasta w L. przekazana została informacja o konieczności wymiany tabliczki na mogile nr [...].
W dniu [...] stycznia 2012 r. złożył kolejne pismo do Wojewody [...] dotyczące braków grobów wojennych na cmentarzu parafialnym w L. Następnie pismem z dnia 16 stycznia 2012 r. ww. podtrzymał zarzuty zawarte w poprzednich pismach.
W związku z powyższymi pismami Wydział Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu [...] stycznia 2012 r. wystosował pismo do Kierownika Biura Informacji i Poszukiwań Polskiego Czerwonego Krzyża z prośbą o przesłanie imiennej listy pochowanych na kwaterze wojennej zlokalizowanej na cmentarzu parafialnym w L. Kolejnym pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. T. G. ponownie domagał się usunięcia naruszenia prawa dotyczącego zaniedbań " grobów wojskowych" na M. żądając sprostowań nazwisk na tabliczkach z danymi.
Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. Wydział Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego poinformował T. G., że wiadomości zawarte w powyższych pismach będą wykorzystane w pracach związanych z opieką nad grobami i cmentarzami wojennymi.
Wojewoda [...] ustosunkowując się do złożonej skargi na bezczynność w zakresie zaniedbania grobów wojskowych z 1939 roku na cmentarzu parafialnym w L. wskazał, że pisma kierowane do Wojewody nie stanowiły wniosku o załatwienie sprawy w drodze aktu lub czynności o charakterze indywidualnym, na podstawie ustawy z dnia 28 marca 1933 o grobach i cmentarzach wojennych (Dz. U. z 2006 r. Nr 144, poz. 1041 ze zm.) Nie stanowiły także żadnego środka zaskarżenia. Nie były również złożone w toku toczącego się postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Zakres kontroli sprecyzowany w wymienionym przepisie obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione, a ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Kontrola sądu administracyjnego w przypadku skarg na bezczynność organów administracji dotyczy sytuacji określonych art. 3 § 2 pkt 1-4a w związku z pkt 8 p.p.s.a., tj. gdy bezczynność ta dotyczy wydania decyzji administracyjnej, postanowienia albo podjęcia innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Przepisy prawa nie pozwalają, by przedmiotem badania przed sądem administracyjnym były jakiekolwiek inne zaniechania organów. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest bowiem określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było to, czy sprawa wszczęta przed sądem administracyjnym pismem z dnia 8 lutego 2012 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ma charakter sprawy sądowoadministracyjnej czy też nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu, skarga T. G. nie stanowi skargi na bezczynność organu, gdyż nie dotyczy żadnej z form działania organu administracji publicznej wymienionych w pkt 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a.
Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, iż skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie nie rozstrzygnięcia kwestii podnoszonych w piśmie z dnia 5 grudnia 2011 r. oraz kolejnych pismach w zakresie opieki nad grobami wojskowymi z 1939 roku na cmentarzu parafialnym w L. Żądanie zawarte w powyższych pismach jednakże nie zobowiązywały organu do wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania rozstrzygnięcia w formie określonej art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., czego wymaga treść art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. do uznania skargi na bezczynność organu za dopuszczalną.
Mając powyższe na uwadze należało uznać skargę za niedopuszczalną i orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.