Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 października 2013 r. T. C. i H. C. wnieśli skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, zwanego dalej Ministrem.
Zarządzeniem z dnia 19 listopada 2013 r. wezwano skarżacych do uzupełnienia solidarnie braków formalnych skargi przez nadesłanie odpisu wezwania do usunięcia naruszenia prawa skierowanego do Ministra, złożonego w trybie art. 37 k.p.a. przed wniesieniem skargi do Sądu – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
W wyznaczonym terminie skarżący nadesłali kopię pisma z dnia 30 maja 2012 r. - "Pismo procesowe", skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1843/11, wraz z dowodem nadania pisma do Sądu. W piśmie tym skarżący zwrócili się z prośbą o podjęcie stosownych działań względem Ministra w przedmiocie decyzji [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., wskazując, że Minister bezpodstawnie przedłuża postępowanie administracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (§ 3).
W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4).
Wniesienie skargi na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania będzie dopuszczalne po złożeniu zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., a w wypadku braku organu wyższego stopnia – po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie skarżący nie wezwali Ministra do usunięcia naruszenia prawa.
W aktach sprawy brak jest dowodu, że skarżący wykorzystali wskazany wyżej środek prawny, warunkujący dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Powyższe potwierdził również organ w odpowiedzi na skargę, wskazując, że T. i H. C. nie wezwali Ministra do usunięcia naruszenia prawa.
Wezwania, o którym mowa, nie stanowi również nadesłane przez skarżacych pismo z dnia 30 maja 2012 r. - "Pismo procesowe". Adresatem powyższego pisma był bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przed którym toczyła się z ich skargi sprawa o sygn. akt VII SA/Wa 1843/11. Jak wynika z treści pisma skarżący – w ramach toczącego się postępowania sądowego – zwrócili się z do Sądu o podjęcie stosownych działań względem Ministra w przedmiocie decyzji [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., wskazując, że Minister bezpodstawnie przedłuża postępowanie administracyjne. Powyższego pisma nie doręczyli jednak organowi.
W świetle powyższego należy uznać, iż skarga wniesiona do Sądu przez T. C. i H. C. na bezczynność Ministra jest niedopuszczalna, albowiem skarżący przed wniesieniem skargi nie wezwali organu do usunięcia naruszenia prawa, i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Jedynie na marginesie zauważyć należy, że skarżący zostali błędnie wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Brak tego typu nie jest bowiem brakiem formalnym pisma w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a., którego nieuzupełnienie wiązałoby się z rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 7/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Uchybienie to nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, oparte o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając na uwadze podniesione powyżej argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.