Uzasadnienie
T. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł w dniu 16 października 2015 r. skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w związku z nierozpatrzeniem jego wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 18 listopada 2015 r. wezwano skarżącego do nadesłania pełnomocnictwa. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącemu w dniu 25 listopada 2015 r., zatem termin do uzupełnienia braku formalnego upływał w dniu 2 grudnia 2015 r.
Skarżący nie nadesłał pełnomocnictwa w zakreślonym terminie, wobec czego postanowieniem z dnia 13 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę.
Od tego rozstrzygnięcia zażalenie wniósł skarżący, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu. Wskazał, że w aktach sprawy powinno znajdować się pełnomocnictwo, co rodzi domniemanie, iż organ nie przesłał Sądowi kompletnych i uporządkowanych akt sprawy. Jednocześnie nadesłał pełnomocnictwo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi nie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać należy, iż zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stawiają określone wymogi formalne dla czynności procesowej, jaką jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. stanowi, że strona powinna wystąpić z takim wnioskiem w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (por. art. 87 § 4 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. i skarżący dokonał czynności, której nie dokonał w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Nie ulega też wątpliwości, że przywrócenie terminu jest w niniejszej sprawie dopuszczalne na gruncie art. 86 § 2 p.p.s.a., albowiem uchybienie terminu powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.
Podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się między innymi stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (tak: Naczelny Sąd Administracyjny, postanowienie z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 223/14).
Oceniając wskazane przez stronę skarżącą okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu należy uznać, że nie są one wystarczające, aby stanowić przeszkodę, o jakiej mowa powyżej.
W ocenie Sądu skarżący, którego reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, nie może zasłaniać się w sytuacji nienadesłania pełnomocnictwa twierdzeniem, że było ono dołączone do akt administracyjnych. Zgodnie z art. 37 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przez pierwszą czynność procesową należy rozumieć pierwszą czynność przed sądem administracyjnym – w niniejszej sprawie będzie to wniesienie skargi. Regulacja ta dotyczy postępowania sądowego, dlatego też nawet przedstawienie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym nie stanowi przesłanki zwalniającej z dołączenia pełnomocnictwa przy pierwszej czynności przed sądem administracyjnym. Gdyby intencją ustawodawcy było zwolnienie pełnomocnika skarżącego z obowiązku przedkładania pełnomocnictwa w sytuacji, gdy znajduje się ono w aktach administracyjnych lub zostało dołączone w innej, zakończonej sprawie, to regulację taką w p.p.s.a. by niewątpliwie zawarł (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3627/14, z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt I FSK 490/14, z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 3630/13).
Uznać zatem należy, że niedopełnienie braku formalnego było wynikiem co najmniej niedbalstwa po stronie skarżącego.
Jednocześnie z treści skargi nie wynika, aby było do niej dołączone pełnomocnictwo – w załącznikach wymieniony jest jedynie odpis skargi.
W ocenie Sądu nie została spełniona przesłanka braku winy, o której mowa w art. 86 p.p.s.a., wobec czego uwzględnienie wniosku nie jest możliwe.
Uwzględniając powyższe, Sąd postanowił jak na wstępie.