Uzasadnienie
Pismem z dnia (...) września 2009 r. (data stempla urzędu pocztowego) Wspólnota Mieszkaniowa (...) zwróciła się do Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu (...) cyt. "z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie boksów garażowych usytuowanych w prześwicie bramowym budynku mieszkalnego wielorodzinnego, położonego przy ul. (...)". W piśmie zawarto prośbę o rozważenie cofnięcia pozwolenia na użytkowanie boksów garażowych i wydanie decyzji administracyjnej nakazującej ich rozbiórkę.
Kolejne pisma Wspólnoty w tej sprawie noszą daty (...) marca 2011 r. oraz (...) marca 2014 r.
W dniu (...) marca 2014 r. Naczelnik w Wydziale Architektury i Budownictwa (...), działając z upoważnienia Prezydent (...), poinformował pełnomocnika Wspólnoty, iż przekazał pismo z dnia (...) marca 2014 r. zgodnie z właściwością do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...). Pismo to doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu (...) kwietnia 2014 r.
Jak wynika z akt sprawy, dalsze czynności podejmował Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...).
Pismem datowanym na (...) kwietnia 2015 r. Wspólnota złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta (...).
Postanowieniem nr (...) z dnia (...) lipca 2015 r. Wojewoda (...) odmówił wyznaczenia Prezydentowi (...)(...)dodatkowego terminu na załatwienie wniosku, wskazując, że przed tym organem nie toczy się żadne postępowanie administracyjne z wniosku Wspólnoty. Zwrócił jednak uwagę, że w prowadzonym postępowaniu doszło do naruszenia terminów ustawowych.
Pismem z dnia (...) listopada 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) Wspólnota Mieszkaniowa (...) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta (...) w opisanym powyżej postępowaniu.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że kwestionowała przewlekłość organu w zakresie nierozpatrzenia wniosku z 2009 r. Ponadto organ powiadomił ją jedynie o przekazaniu sprawy według właściwości, sam zaś nie podjął żadnych merytorycznych czynności zmierzających do załatwienia sprawy.
Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do merytorycznego zakończenia sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu akt sprawy, zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Prezydent (...) wniósł o odrzucenie skargi (motywując to niewiedzą w zakresie, czy skargę wniesiono w terminie), ewentualnie o jej oddalenie z powodu przekazania sprawy według właściwości do organu nadzoru budowlanego, a tym samym uwzględnienia w całości przedmiotu skargi przed jej wniesieniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tj. w sprawach, w których sądy administracyjne właściwe są do rozpoznawania skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Z powyższej regulacji wynika, że skarga na bezczynność dotyczy niepodejmowania przez organy administracji publicznej aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, a więc takich, które odnoszą się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności.
Celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony.
Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W niniejszej sprawie, zdaniem skarżącej, Prezydent (...) pozostaje w bezczynności polegającej na nierozpoznaniu wniosku Wspólnoty z dnia (...) września 2009 r.
Należy wskazać, że skarga dotyczy niepodejmowania przez ten organ czynności w związku z pismami strony dotyczącymi boksów garażowych, zaś skarżąca wykorzystała środek przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), kierując w dniu (...) kwietnia 2015 r. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie.
Nie uszło uwagi Sądu, że Prezydent (...) na ponad rok przed skierowaniem tego zażalenia przekazał sprawę według właściwości Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego (...). To bowiem ten organ jest, stosownie do art. 83 ustawy z dnia (...) lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409), właściwy w sprawie, w której kierowane jest żądanie zbadania stanu technicznego i nakazania rozbiórki. W ten sposób w dniu wniesienia zażalenia przed Prezydentem (...) nie toczyła się sprawa dotycząca boksów garażowych przy ul. (...).
Tymczasem stan bezczynności organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Jeżeli organ załatwił sprawę, przekazując ją właściwemu organowi przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego to brak jest podstaw do uznania, że organ ten pozostaje w bezczynności. Celem skargi na bezczynność nie jest samo stwierdzenie pozostawania przez organ w stanie bezczynności, lecz spowodowanie ustania tego stanu poprzez doprowadzenie do załatwienia przez organ określonej sprawy administracyjnej. Zatem w sytuacji, gdy organ załatwił sprawę przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, skarga ta winna podlegać oddaleniu jako nieuzasadniona.
Pogląd ten jest akceptowany zarówno w doktrynie (por. (por.: M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2011, s. 537), jak i w judykaturze (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 1329/14; z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 238/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt III SAB/Po 11/14).
Z tych względów skarga na bezczynność nie mogła być uwzględniona i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd skargę oddalił.
[pic]