Uzasadnienie
M. D. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w okresie od początku czerwca 2019 do 30 sierpnia 2019 r. w zakresie rozpoznania żądania z 29 maja 2019 roku o uzupełnienie decyzji.
Zarządzeniem z 31 października 2019 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez wskazanie numeru PESEL oraz nadesłanie ponaglenia złożonego do organu w trybie art. 37 k.p.a.
Powyższe zarządzenie doręczono skarżącemu 8 listopada 2019 r.
W terminie do uzupełnienia braków formalnych skarżący nadesłał swój numer PESEL. W pozostałym zakresie ww. zarządzenie nie zostało wykonane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga na akt organu administracji publicznej składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna spełniać określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), wymogi formalne, a także odpowiadać wymogom dotyczącym opłaty sądowej.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Brak wykazania, że złożenie skargi zostało poprzedzone wniesieniem ponaglenia do właściwego organu, oznacza więc niewyczerpanie trybu z art. 37 k.p.a., a w konsekwencji – uznanie skargi za niedopuszczalną.
Z przedstawionego stanu sprawy wynika, że skarżący nie skierował do organu ponaglenia przed wniesieniem skargi do Sądu. W piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi skarżący wskazał, iż nie miał możliwości złożenia w sposób prawidłowy ponaglenia z winy skarżonego organu. Skarżący nadesłał jednak kopie pism oraz wiadomości mailowych kierowanych do organu tj. pismo z 15 stycznia 2019 r. z wnioskiem o pilne podjęcie czynności w sprawie, zażalenie z 28 stycznia 2019 r. na niezałatwienie sprawy w terminie na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., pismo z 26 kwietnia 2019 r. z wnioskiem o pilne udostępnienie akt.
Wskazać trzeba, iż ww. pisma nie stanowią ponaglenia w rozumieniu art. 37 k.p.a. Wszystkie te pisma zostały złożone przed dniem 29 maja 2019 r., a więc przed dniem wszczęcia postępowania, którego dotyczy wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, tym samym stwierdzić trzeba, iż dotyczą innego postępowania. Powyższe zaś oznacza, iż skarżący nie wniósł ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. a tym samym skarga jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia. Z kolei na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowiono o zwrocie z urzędu uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi.