Uzasadnienie
W dniu 30 sierpnia 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęła skarga P. z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Sportu i Turystyki w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie nowelizacji rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 2 września 2009 r. w sprawie wykazu dyscyplin, w których mogą działać polskie związki sportowe.
W odpowiedzi na skargę, Minister Sportu i Turystyki wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a lub o jej oddalenie.
Organ wyjaśnił, że pismem z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Departament Skarg i Wniosków i Obsługi Rady do Spraw Uchodźców Kancelarii Prezesa Rady Ministrów przesłał zgodnie z właściwością wniosek skarżącego do Ministerstwa Sportu i Turystyki (data wpływu do Ministerstwa [...] marzec 2010 r.). Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] skarżącemu została udzielona odpowiedź. Z tych względów organ uznał, że nie pozostaje w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Ministra Sportu i Turystyki z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres ten został określony w art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.
W myśl § 3 cyt. przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Należy podkreślić, iż kontrolna działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a.
Oznacza to, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej.
Zatem warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony, zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej (por. wyrok WSA z dnia 5 maja 2006 r. VI SAB/Wa 1/06, Lex nr 276779, wyrok WSA z dnia 9 grudnia 2005 r. VI SAB/Wa 24/05, Lex nr 190899, wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., I SAB 90/98 LEX nr 48016). Nadto, warto dodać, iż skarga na bezczynność organu ma zasadniczo dyscyplinować organ administracji publicznej do wydania indywidualnego aktu administracyjnego kończącego sprawę, otwierając drogę sądowoadministracyjną przez możliwość wniesienia skargi na ten indywidualny akt.
Wobec powyższego, istotą sprawy jest ustalenie, czy na organie Ministrze Sportu i Turystyki ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenia, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Kierując się powyższym Sąd stwierdza, iż Minister Sportu i Turystyki nie był zobowiązany do wydania żadnego z ww. aktów ani dokonania żadnej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków indywidualnych wynikających z ww. przepisów prawa.
W niniejszej sprawie strona skarżąca we wniosku z dnia [...] lutego 2010 r. domaga się zmiany przepisów rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 2 września 2009 r. w sprawie wykazu dyscyplin, w których mogą działać polskie związki sportowe poprzez wpisanie do wykazu dyscyplin, w których mogą działać polskie związki sportowe, dyscypliny sportu o nazwie "taniec sportowy".
Podkreślić należy, że nowelizacja ww. rozporządzenia nie należy do żadnej z form działalności administracji publicznej o której mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodzić się należy, ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2009 sygn. akt IV SA/Wa 2119/09, iż czynności podejmowanych w trakcie procesu legislacyjnego nie można zrównać z czynnościami i aktami podejmowanymi w postępowaniu administracyjnym.
W świetle powyższego Sąd uznał, że skarga na bezczynność złożona w niniejszej sprawie nie może być merytorycznie rozpoznana, bowiem nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Wskutek powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.