Uzasadnienie
W dniu 10 listopada 2009 r. (data stempla bura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga E. G. i R. B. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości. Skarżący zarzucili, że ich skarga na Dyrektora Departamentu Organizacyjnego Ministerstwa Sprawiedliwości sędziego K. D. oraz żądanie wyznaczenia spotkania z Ministrem Sprawiedliwości w celu przedstawienia mu odrębnej skargi i wniosku mającego na celu polepszenie działania jednostek organizacyjnych Ministerstwa - zostały zignorowane.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wskazał, że w istocie skarżący zarzucają Ministrowi Sprawiedliwości bezczynność w odniesieniu do sprawy dotyczącej rozpoznania korespondencji z dnia 6 maja 2009 r. i braku ustosunkowania się do skargi na czynności Dyrektora Departamentu Organizacyjnego.
Organ wskazał, że pismem z dnia 8 października 2009 r. udzielił skarżącym pisemnej odpowiedzi w zakresie zarzutów kierowanych wobec pracowników Ministerstwa Sprawiedliwości w związku ze sposobem rozpoznania uprzedniej korespondencji oraz wniosku o audiencję z panem A. C. - Ministrem Sprawiedliwości - Prokuratorem Generalnym. Organ podniósł, iż wbrew twierdzeniom skarżących rozpoznanie ich skargi przez Zastępcę Dyrektora Biura Ministra nie było decyzją administracyjną, tylko odpowiedzią sporządzoną w trybie przepisów działu VIII "Skargi i wnioski" kodeksu postępowania administracyjnego. Organ dodał, że intencją skarżących było postawienie zarzutu co do wadliwej działalności jednostki podległej Ministrowi Sprawiedliwości, a zatem stanowiącą skargę w rozumieniu art. 227 i następne kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej. Zakres tej kontroli ustawodawca skatalogował w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Z kolei bezczynność organu, podlegająca kontroli sądów administracyjnych występuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności - określonych w przepisie art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., nie podejmuje ich w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia stosownych czynności. Zaznaczyć przy tym należy, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzję, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska, Warszawa, 2006 r., str. 30). Tym samym nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż w sprawach dotyczących postępowania skargowego, skarżącemu nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami działu VIII k.p.a. nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Tym samym, skarga złożona do Sądu I instancji powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jako nie należąca do właściwości sądu administracyjnego (zob. postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 752/09).
W niniejszej sprawie skarżący wnieśli skargę na odpowiedź Ministra Sprawiedliwości zawartą w piśmie z dnia 8 października 2009 r. a sporządzoną w trybie przepisów Działu VII "skargi i wnioski" k.p.a.
Wskazać jednak należy, iż w postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII k.p.a. nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 237 § 3 k.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 k.p.a. Nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono także innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego.
Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99, opubl. ONSA 2001 r. nr 1 poz. 27, LEX nr 40203).
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę E. G. i R.B. jako niedopuszczalną należało odrzucić.