Uzasadnienie
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku bezczynności organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest przewidziane w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – zwanej dalej k.p.a.) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a., złożone do organu wyższego stopnia.
Skarżący, pismami z dnia 28 września 2011 r., zostali zobowiązani przez Sąd do złożenia odpisu zażalenia na niezałatwienie sprawy, złożonego przed wniesieniem skargi, do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący nie nadesłali wymaganego odpisu zażalenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a.
Zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie zażalenie, o którym mowa w powołanym art. 37 k.p.a. winno było zostać skierowanie przez skarżących do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przed wniesieniem, skargi do Sądu.
Skarga złożona na bezczynność organu administracji, bez wcześniejszego środka w postaci zażalenia do organu wyższej instancji nad organem właściwym do załatwienia sprawy jest niedopuszczalna i z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., podlega odrzuceniu.
Z tego względu orzeczono jak w sentencji postanowienia.