Uzasadnienie
Pismem z 1 września 2010 r. B. M. i C. M. wnieśli skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków znak: [...]. Skarżący zwrócili się "o zobowiązanie Ministra Kultury do wydania w terminie 14 dni decyzji w sprawie zażalenia" i zasądzenie kosztów postępowania. Do skargi skarżący załączyli m.in. (w kopii) postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] listopada 2009 r. wydane w przedmiocie uzgodnienia rozbiórki dwóch budynków gospodarczych i budynku mieszkalnego, zlokalizowanych w [...] przy ul. [...], oraz zażalenie na to postanowienie skierowane do Ministra Kultury, wraz z prezentatą organu na pierwszej stronie potwierdzającą wpływ tego pisma w dniu 10 grudnia 2009 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego poinformował, iż postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r. załatwił ww. sprawę.
W piśmie procesowym z 20 października 2010 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wyjaśnił, iż postanowienie z [...] sierpnia 2010 r. nie zostało wydane, albowiem nie zostało podpisane przez osobę piastującą urząd. I dalej, Minister Kultury wyjaśnił, iż postanowieniem z [...] października 2010 r. znak [...] załatwił zażalenie skarżących, którego oryginał w załączeniu złożył.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.
W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usuniecie przeszkody w wydaniu decyzji.
Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
- 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu -w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy- organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.
Należy w tym miejscu wskazać, iż stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania - por. wyr. NSA z 16 marca 2000r., I SAB 201/99 (niepubl.). Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to -mimo pozostawania w zwłoce- przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, LEX nr 463687).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego przekazał do Sądu przy piśmie procesowym z 20 października 2010 r. postanowienie wydane w dniu [...] października 2010 r., czym uczynił zadość żądaniom skarżącym zawartym w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że Sąd nie miał podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem w dacie jej rozpoznawania organ przestał być w bezczynności z uwagi na wydany akt. Przestała zatem istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności).
Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 ww. ustawy.