Uzasadnienie
W dniu 1 października 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga A. K., J. K., S. K. na bezczynność [...] Konserwatora Zabytków w przedmiocie zaopiniowania projektu budowlanego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 listopada 2010 r. skarżący zostali wezwani do wykazania, czy wykorzystali tryb z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zw. dalej k.p.a, przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność [...] Konserwatora Zabytków w terminie 7 dni, od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Z akt sprawy wynika, że skarżący S. K. odebrał ww. wezwanie w dniu 10 grudnia 2010 r. natomiast A. K.i J. K. nie odebrały powyższego wezwania, pomimo dwukrotnego awizowania. Do chwili obecnej nie wykonano ww. zarządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a). W przypadku skargi na bezczynność organu, środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a, który skarżący musi wyczerpać, aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 k.p.a do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi.
Mając na uwadze powyższe, zarządzeniem z dnia 22 listopada 2010 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżących do wykazania w terminie 7 dni, do wykazania czy wykorzystali tryb z art. 37 § 1 k.p.a przed wniesieniem skargi na bezczynność [...] Konserwatora Zabytków.
Jak wynika, z akt sprawy skarżący S. K. odebrał osobiście przesyłkę zawierającą wezwanie w dniu 10 grudnia 2010 r., zatem ostatnim dniem, w którym skarżący mógł wywiązać się z nałożonego obowiązku był dzień 17 grudnia 2010 r. Z akt sprawy wynika, że do chwili obecnej skarżący S. K. nie odpowiedział na wezwanie Sądu. Natomiast skarżące A. K. i J. K. nie odebrały powyższego wezwania, pomimo dwukrotnego awizowania.
Zgodnie z art. 73 p.p.s.a w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a (doręczenia właściwe i zastępcze), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W myśl § 3 art. 73 w przypadku niepodjęcia pisma w zakreślonym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 art. 73 p.p.s.a
Zgodnie zatem z dyspozycją wyżej cytowanego przepisu, wezwanie do wykazania trybu o jakim mowa w art. 37 k.p.a, uważa się za skutecznie doręczone A. K. i J. K. w dniu 23 grudnia 2010r, a zatem ostatnim dniem w którym skarżące mogły wiązać się z ww. obowiązku był dzień 30 grudzień 2010r.
Z akt sprawy wynika, że pomimo upływu zakreślonego 7 dniowego terminu skarżący nie odpowiedzieli na wezwanie Sądu.
Wobec powyższego przyjęto, że wniesienie skargi na bezczynność [...] Konserwatora Zabytków nie zostało poprzedzone stosownym zażaleniem złożonym w trybie art. 37 k.p.a. Z tego względu przedmiotową skargę należało uznać za niedopuszczalną, jako wniesioną z naruszeniem trybu określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.