Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 czerwca 2022 r, uzupełnionym kolejno pismami z dnia 18 lipca 2022 r., 29 sierpnia 2022 r., 15 września 2022 r., 1 lutego 2023 r. jak również 18 lutego 2023 r., T B wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłość Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie prowadzenia postępowania przez organ w zakresie negatywnego wpływu inwestycji zrealizowanej przy ul. [...] i [...]w [...], na nieruchomość skarżącej przy ul. [...], działka ew. nr [...]w [...].
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że nie prowadzi żadnego postępowania w sprawie inwestycji zrealizowanej przy ul. [...] i [...]w [...], w którym skarżąca mogłaby wnieść ponaglenie, które jest formalnym warunkiem wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Nadto wskazał, że mimo licznie spływającej korespondencji z której trudno odczytać żądania skarżącej, organ terminowo udzielał odpowiedzi. Jednocześnie poinformował, że w ostatnim będącym w toku postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 września 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 647/22 oddalił skargę T B na decyzję GINB z dnia 10 lutego 2022 r., znak DON.7200.102.2021.BSI.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zw. dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).
W tym miejscu należy zauważyć, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, stwierdzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Z kolei w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 uznano, iż przyjęty w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy. Normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia bowiem do uznania powołanej wyżej uchwały, jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Istota skargi na przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ administracji publicznej polega na niejako przymuszeniu organu do jej merytorycznego załatwienia w terminach wynikających z przepisów prawa, poprzez wydanie stosownego orzeczenia sądowego. W sytuacji zatem po wydaniu decyzji kończącej postępowanie w danej instancji, tego typu skarga nie może odnieść takiego skutku, który już się ziścił.
Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 7 września 2022 r., sygn.. akt VII SA/Wa 647/22 oddalił skargę T B na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 lutego 2022 r., znak: DON.7200.102.2021.BSI, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, a przed organem nie toczy się żadne inne postępowanie w zakresie inwestycji zrealizowanej przy ul. [...] i [...]w [...], to skarga ta podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., jako niedopuszczalna – o czym Sąd orzekł w (pkt I) sentencji postanowienia. Natomiast o zwrocie wpisu (pkt II sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.