Uzasadnienie
W dniu 12 listopada 2009 r. L. R. złożył, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Gospodarki. W skardze stwierdził, iż organ nie wspiera "rozwiązań innowacyjnych ograniczających zużycie energii w budownictwie i zmniejszenie emisji dwutlenku węgla (C02)". Ponadto uzasadniając skargę wskazał m.in., iż "ograniczenie zużycia energii, w tym ograniczenie eksploatacyjnej energochłonności budynków zużywających od 33 do ponad 40% całkowitej ilości wytworzonej energii, według recenzji dr hab. inż. H. N. jest podstawowym wyzwaniem współczesnego świata, co zostało określone dyrektywą 2002/91/EC Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 roku". Wskazał także, że "technologia [...] trzykrotnie ogranicza zużycie energii w stosunku do wymogów świadectw charakterystyki energetycznej, wprowadzonych od 01.01.2009 r. mocą ustawy z dnia 19 września 2007 roku i Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 6.11.2008 r., co w przypadku zbudowania w tej technologii 10 tysięcy domów, każdy o powierzchni 200 m2, corocznie ograniczy zużycie energii w ilości 200 mm kWh i emisję C02 o 228 tysięcy ton".
W konkluzji skargi wniósł o odszkodowanie w kwocie 50 milionów złotych od Ministerstwa Gospodarki, które w jego ocenie przeszkodziło mu sprzedać licencję na SYSTEM "[...]".
W odpowiedzi na w/w skargę Minister Gospodarki wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie.
Odpowiadając na skargę organ zauważył, iż skarga L. R. zawiera zarzut bezczynności we wspieraniu rozwiązań innowacyjnych ograniczających zużycie energii w budownictwie i zmniejszenie emisji dwutlenku węgla. Jednocześnie organ podniósł, że Ministerstwo Gospodarki nie jest właściwe do rozstrzygnięcia przedmiotowej kwestii, bowiem ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów (Dz.U. Nr 223, poz. 1459) dotyczy zagadnień, dla których wiodącym resortem jest Ministerstwo Infrastruktury, odpowiedzialne za związany z tym problemem proces legislacyjny. Organ poinformował także, że udzielenie odpowiedzi L. R. przez Dyrektora Departamentu Energetyki dopiero w dniu 19 listopada 2009 r., wynika z faktu zaadresowania jego pisma do Ministra Infrastruktury, a nie do Ministra Gospodarki (na ww. piśmie umieszczono na dole adnotację "otrzymuje" Minister Gospodarki).
Ponadto Minister Gospodarki zwrócił uwagę, iż zgłoszone przez L. R. roszczenie o "wypłatę odszkodowania w kwocie 50 milionów złotych od Ministerstwa Gospodarki" z "tytułu utraconych korzyści" nie ma charakteru administracyjnego i powinno być rozpatrywane w postępowaniu cywilnym na podstawie art. 417¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z poźn. zm.).
W niniejszej sprawie, na rozprawie toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 9 marca 2010 r. stawił się skarżący L. R., który oświadczył, że popiera skargę oraz oświadczył że jego zdaniem bezczynność organu polega na nie wydaniu przez ten organ rozporządzenia do ustawy o efektywności energetycznej. Wskazał, że działania podejmowane przez organ są jedynie działaniami propagandowymi. Ponadto skarżący oświadczył, iż nie oczekuje od Ministra Gospodarki wydania żadnych aktów administracyjnych w jego indywidualnej sprawie. Oczekuje natomiast wydania przez organ aktu prawa powszechnie obowiązującego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) zgodnie, z którą sądy administracyjne, w zakresie swej właściwości, sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej.
Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Stosownie do art. 3 § 2 wymienionej ustawy kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 w/w ustawy skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego przysługuje w sprawach, w których organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać rozstrzygnięcie w sprawie indywidualnej, które może być następnie zaskarżone do sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu ma zatem zasadniczo dyscyplinować organ administracji publicznej do wydania indywidualnego aktu administracyjnego kończącego sprawę, otwierając drogę sądowoadministracyjną przez możliwość wniesienia skargi na ten indywidualny akt.
W trakcie rozprawy toczącej się w dniu 9 marca 2010 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, skarżący L. R. sprecyzował treść złożonej przez siebie w dniu 12 listopada 2009 r. skargi na bezczynność Ministra Gospodarki. Skarżący oświadczył, iż bezczynność organu polega na tym, że organ ten nie wydał rozporządzenia do ustawy o efektywności energetycznej. Ponadto oświadczył, iż nie oczekuje od Ministra Gospodarki wydania żadnych aktów administracyjnych w jego indywidualnej sprawie. Oczekuje natomiast wydania przez organ aktu prawa powszechnie obowiązującego.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, iż zarzucana przez skarżącego bezczynność Ministra Gospodarki nie mieści się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne. Zatem, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga L. R. podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.