Uzasadnienie
R. M. pismem z 29 września 2022 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy S. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi wewnętrznej, na terenie działek nr [...] gmina S. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że skuteczne wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania uzależnione jest od złożenia ponaglenia do właściwego organu. Organ zaznaczył, że w niniejszej sprawie skarga nie została wniesiona z zachowaniem powyższego warunku.
Pismem z 1 marca 2023 r. wezwano skarżącego do wykazania, że przed wniesieniem skargi do Sądu wniósł ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Skarżący wykazał, że złożył ponaglenie w trybie art. 37 § 1 K.p.a., a zatem wymóg formalny wniesienia skargi został zachowany.
Ponadto, z akt administracyjnych sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. postanowieniem z [...] października 2022 r., nr [...] rozpatrzyło ponaglenie złożone przez skarżącego na bezczynność Wójta Gminy S. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi.
Stosownie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po wydaniu przez organ administracji publicznej decyzji ostatecznej i tym samym zakończeniu prowadzonego postępowania, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny, w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 t.j., dalej: "ppsa"). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, natomiast tylko celem wtórnym jest uzyskanie prejudykatu w celu odszkodowawczym, a zatem za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego.
W uchwale tej stwierdzono, że pogląd przeciwny sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności.
Zgodnie z art. 269 § 1 ppsa sądy administracyjne są związane uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Stanowisko zawarte w wyżej wskazanej uchwale znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie.
Skarżący domaga się stwierdzenia bezczynności Wójta Gminy S. w rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w sytuacji gdy Wójt Gminy S. decyzją z [...] września 2022 r., nr [...] rozpoznał wniosek i odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi wewnętrznej, na terenie działek nr [...], obręb D, gmina S. Skarga na bezczynność Wójta Gminy S. została wniesiona [...] września 2022 r., po upływie dwóch dni od wydania przez organ decyzji i dlatego w tym zakresie jest niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.