Uzasadnienie
Niniejszy wyrok zapadł po tym, jak Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013r., w sprawie o sygnaturze akt I OSK 2005/12, uchylił wcześniejsze orzeczenie tutejszego Sądu - wyrok z dnia 23 maja 2012r., w sprawie o sygnaturze akt VII SAB/WA 7/12 w pkt II i III i w tym zakresie przekazał sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę G. C. na przewlekłe postępowanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, obok orzeczenia w pkt I - zobowiązującego do rozpatrzenia odwołania w terminie do [...] lipca 2011r. w pkt II wyroku stwierdził, że przewlekle prowadzone postępowanie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zaś w pkt II wymierzył o organowi grzywnę w wysokości 2000zł.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sąd pierwszej instancji cyt. "nie zadał sobie trudu "głębszego umotywowania rażącego charakteru stwierdzonej przewlekłości działania organu i nie uzasadnił w ogóle wymierzonej wysokości grzywny". Sąd ponadto, nie ocenił cyt. "w szerszym aspekcie funkcjonowania organów" charakteru naruszenia prawa i nie zindywidualizował okoliczności w których doszło do nie działania organu. Wreszcie, Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił wyroku jaki zapadł w zakresie bezczynności organu w niniejszej sprawie, gdzie ustaloną bezczynność Sąd nie zakwalifikował jako tą, która miała znamiona rażącego naruszenia prawa."
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że nie jest zrozumiałe wymierzenie grzywny z urzędu, skoro skarżący dochodził jej wymierzenia, choć nie dość precyzyjnie to żądanie sformułował.
Rozpoznając sprawę po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Obowiązkiem Sądu pierwszej instancji, orzekającego ponownie, po tym jak wcześniejsze jego rozstrzygnięcie zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny, a sprawa skierowana została do ponownego rozpoznania jest uwzględnienie dyspozycji przepisu art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn.
zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kierując się wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w opisanym wyżej wyroku - stwierdza, że w okolicznościach niniejszej sprawy, choć doszło do przewlekłości w działaniu organu - Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., to jednak to naruszenie prawa nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa.
Powyższe stanowisko, Sąd wywodzi z wyjaśnień organu, co do stanu wpływu spraw w okresie stwierdzonej przewlekłości, pozostawania akt sprawy w tutejszym Sądzie w związku z rozpoznawaniem innej skargi, brakiem reakcji Sądu na dochodzone przez organ żądanie udostępnienia akt organowi na określony czas.
Zdaniem Sądu, ww. okoliczności nie usprawiedliwiały bezsprzecznie zaistniałej w sprawie przewlekłości, tej nie kwestionował, jak wynika ze skargi kasacyjnej sam organ. Okoliczności te jednak, nie pozwalają na zakwalifikowanie przewlekłości, jako dotkniętej rażącym, a zatem kwalifikowanym naruszeniem prawa.
Jak stanowi przepis art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270) Sąd, w przypadku, stwierdzenia bezczynności organu, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony, o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Taki wniosek, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, złożył sam skarżący.
W ocenie Sądu, powyższe żądanie w okolicznościach niniejszej sprawy nie zasługuje na uwzględnienie, w szczególności w świetle powyższej argumentacji, co do braku rażącego charakteru stwierdzonego naruszeni prawa.
Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów.