Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 października 2010 r. M. i M. W. wnieśli skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie uchylania się przez organ od obowiązku rozpatrzenia zażalenia od postanowienia [...] z dnia [...] lipca 2009 r., Zarządu Powiatu [...]. Skarżący wskazali, że w dniu 18 sierpnia 2010 r. wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o "poinformowanie o sposobie załatwienia zażalenia".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i wskazało, że w dniu [...] listopada 2010 r.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydało postanowienie nr [...], którym uchylono zaskarżone postanowienie Zarządu Powiatu [...] i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej ppsa) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.
W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej kpa), jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usuniecie przeszkody w wydaniu decyzji.
Zgodnie z art. 161 § 1 ppsa sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
- 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy ppsa ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu -w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy- organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.
Należy w tym miejscu wskazać, iż stosownie do art. 149 ppsa sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contraho, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania - por. wyr. NSA z 16 marca 2000r., I SAB 201/99 (niepubl.). Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2008 r, sygn. akt I OPS 6/08, LEX nr 463687).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydając postanowienie nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., uczyniło zadość żądaniom skarżących zawartym w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Należy bowiem zauważyć, że skarżący domagali się rozpatrzenia ich zażalenia od. postanowienia [...] z dnia [...] lipca 2009 r., Zarządu Powiatu [...].
Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że Sąd nie miał podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem w dacie jej rozpoznawania organ przestał być w bezczynności z uwagi na wydany akt. Przestała zatem istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności).
Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy.