Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 października 2022 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) D.N. złożył (za pośrednictwem organu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] ustalającej jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości – działek o nr ew.: [...], [...] [...], [...] położonych we wsi Urzut w gminie N. w wysokości 5% wzrostu wartości, co stanowi kwotę 5983,40 złotych.
W skardze tej wniósł o: stwierdzenie przewlekłego prowadzenia sprawy przez SKO w Warszawie i niezałatwienie sprawy w terminie; zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie trzydziestu dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kocie 1000 złotych oraz zwrot kosztów postępowania według norm przypisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie wskazując, że procedowało sprawę, po uzyskaniu akt, w trybie nadzorczym które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 29 września 2022 r., KKOA 912/Ar/22 odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...]
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259), zw. dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).
W tym miejscu należy zauważyć, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, stwierdzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Z kolei w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 uznano, iż przyjęty w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy. Normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia bowiem do uznania powołanej wyżej uchwały, jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ.
Istota skargi na przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ administracji publicznej polega na niejako przymuszeniu organu do jej merytorycznego załatwienia w terminach wynikających z przepisów prawa, poprzez wydanie stosownego orzeczenia sądowego. W sytuacji zatem po wydaniu decyzji kończącej postępowanie w danej instancji, tego typu skarga nie może odnieść takiego skutku, który już się ziścił.
Wobec powyższego skoro skarga na przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji została wniesiona przez skarżącą dnia 10 października 2022 r., czyli już po ostatecznym zakończeniu postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia 29 września 2022 r., to skarga ta podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., jako niedopuszczalna – o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.