Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2008 r. skarżący J. i J. M. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ uchyla się od obowiązku wydania G. i J. K. nakazu rozbiórki wszystkich inwestycji dokonanych w okresie od dnia [...] grudnia 1989 r. do dziś na nieruchomości stanowiącej własność skarżących nr [...], na budynku wolnostojącym skarżących na działce nr [...] oraz wzdłuż linii granicznej zabudowy budynku wolnostojącego na działce należącej do skarżących, a także na granicy działek nr [...] i nr [...], a także na działce nr [...], gdyż G. i J. K. nigdy nie posiadali decyzji udzielającej im pozwolenia na budowę, rozbudowę, nadbudowę czy też użytkowanie.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że po wydaniu przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak [...], utrzymującej w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2007 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1996 r. wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego w N., udzielającej G. i J. K. pozwolenia na użytkowanie punktu małej gastronomii z nadbudową mieszkalną położonego w N. przy ul. [...], wpłynęło pismo J. i J. M. z dnia [...] września 2007 r., a następnie pisma z dnia [...] października 2007 r. i z dnia [...] listopada 2007 r. Organ wezwał skarżących do sprecyzowania zawartych w powyższych pismach żądań, pod rygorem pozostawienia pism bez rozpoznania.
Pismem z dnia [...] stycznia 2008 r., stanowiącym sprecyzowanie powyższych pism, skarżący złożyli m. in. wniosek o wydanie nakazu rozbiórki wszystkich inwestycji G. i J. K. położonych w N., który został przekazany zgodnie z właściwością do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r.
Natomiast pozostałe żądania skarżących zawarte w piśmie z dnia [...] stycznia 2008 r. zostały rozpatrzone w decyzji i postanowieniu z dnia [...] lutego 2008 r., znak [...]. W uzasadnieniu tych rozstrzygnięć organ stanął na stanowisku, że zarzut jakoby Kierownik Urzędu Rejonowego w N. w dniu [...] grudnia 1996 r. wydał dwie decyzje o znaku [...] oraz zarzut, że Wojewoda [...] wydał w dniu [...] maja 2002 r. dwie decyzje o znaku [...], w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu położonego w N. przy ul. [...], na działce nr [...], są nie zasadne.
W związku z powyższym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zarzut dotyczący jego bezczynności za chybiony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna, gdyż nie można organowi zarzucić bezczynności w sprawie.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., stanowi, że kontrola sądowa działalności administracji publicznej, obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Rozpatrując skargę na bezczynność sąd kontroluje, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa.
W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności.
Przedmiotem postępowania objętego skargą jest bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą skarżący J. i J. M. upatrują w uchylaniu się tego organu od wydania dla ich sąsiadów – G. i J. K. nakazu rozbiórki wszelkich inwestycji zrealizowanych na ich działce nr [...] przy ul. [...] w N. Należy podkreślić, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest organem właściwym do orzekania o wydaniu bądź odmowie wydania nakazu rozbiórki. Zgodnie z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego organem właściwym do wydania decyzji rozbiórkowej jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. jako organ I instancji, a jako organ II instancji – [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Z tych względów Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo przekazał postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. według właściwości wniosek skarżących do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. jako organu powołanego z mocy ustawy do orzekania o rozbiórce.
Odnośnie przedmiotowej inwestycji, należy stwierdzić, że decyzją z dnia [...] grudnia 1996 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w N. udzielił G. i J. K. pozwolenia na użytkowanie części budynku gastronomiczno-mieszkalnego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w N. Z urzędu Sądowi wiadomo, że w tych sprawach toczyło się wiele postępowań również w przedmiocie wskazanym przez skarżących jak i w postępowaniach nadzwyczajnych.
Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] grudnia 1996 r. złożyli J. i J. M. w dniu [...] stycznia 2008 r., po rozpoznaniu którego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. decyzją z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] grudnia 1996 r.
W wyniku rozpatrzenia odwołania od wyżej wskazanej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] maja 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu wskazał, iż decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] grudnia 1996 r. była już przedmiotem kontroli w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, bowiem Wojewoda [...] ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2002 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia jej nieważności nie dopatrując się żadnej z przesłanek nieważnościowych z art. 156 § 1 k.p.a. Jeżeli zaś decyzja była przedmiotem badania w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, nie można ponownie skutecznie żądać wszczęcia postępowania w celu zbadania decyzji w takim samym trybie postępowania.
W świetle powyższych rozważań, wobec braku możliwości zarzucenia organowi bezczynności w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.