Uzasadnienie
P.K. (dalej jako "skarżący") pismem 1 września 2021 r., uzupełnionym w dniach 20 października 2021 r. i 28 lutego 2022 r. (k-63 i 75 akt sądowych), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej jako "organ") w przedmiocie prowadzenia postępowania w sprawie robót budowlanych polegających na odłączeniu instalacji gazowej od mieszkania skarżącego. Skarżący wskazał, że mimo kilkakrotnie wnoszonych ponagleń, organ dopiero decyzją z [...] lutego 2021 r. nr [...] umorzył przedmiotowe postępowanie, zaś [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lipca 2021 r. nr [...] utrzymał tę decyzję w mocy.
Skarżący zauważył, że organy przez trzy lata uchylały się od wydania decyzji, a następnie zakończyły postępowanie w sposób dla niego niekorzystny. W konsekwencji, w uzupełnieniu skargi, skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi z tego tytułu grzywny w wysokości 10 000 zł.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że niniejsza sprawa, po wnikliwej i rzeczowej analizie akt, zakończona została decyzją z [...] lutego 2021 r., utrzymaną następnie w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lipca 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 1 września 2021 r. wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w przedmiocie prowadzenia postępowania w sprawie robót budowlanych polegających na odłączeniu instalacji gazowej od mieszkania skarżącego. Z akt sprawy wynika jednak, że organ ten w dniu [...] lutego 2021 r. wydał decyzję nr [...], którą umorzył przedmiotowe postępowanie administracyjne. Z kolei [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lipca 2021 r. nr [...] utrzymał tę decyzję w mocy. Decyzja ta została następnie zaskarżona przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a sprawa oczekuje na rozpatrzenie pod sygn. akt VII SA/Wa 2186/21.
Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2021 r.
Należy podkreślić, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (https://cbois.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w ww. uchwale.
Mając powyższe na względzie, skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność organu po wydaniu decyzji ostatecznej z [...] lipca 2021 r., a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.