Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 października 2012r. Gmina Miasta [...] wniosła skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, który nie rozpoznał odwołania Gminy z dnia [...] maja 2012r., od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2012r.
Organ II instancji wezwany pismem z dnia [...] sierpnia 2012r., na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. do usunięcia naruszenia prawa nie zajął żadnego stanowiska.
W odpowiedzi na skargę organ także nie zajął żadnego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r. poz. 270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, które w prawnie ustalonym terminie mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończyły postępowania stosownym aktem lub czynnością. Dla dopuszczalności takiej skargi nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana.
Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. za zasadną, Sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa – art. 149 § 1 p.p.s.a.
W sprawach skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że przed dniem orzekania w niniejszej sprawie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] listopada 2012r., rozpoznał odwołanie skarżącej Gminy od decyzji organu I instancji.
Stosownie do art. 161§1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wskazane w punktach 1 i 2 § 1 tego przepisu.
Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego z innych przyczyn mamy do czynienia gdy m.in. w jego toku występują zdarzenia, które powodują, że dalsze jego prowadzenie nie jest uzasadnione.
Zauważyć przy tym należy, iż zgodnie z uchwalą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt I OPS 6/08, umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., następuje także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu, organ ten wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.