Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 marca 2007r. T. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. na bezczynność organów Funduszu, którą przekazano do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, a następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze strona wnosi o udzielenie natychmiastowej pomocy lekarskiej w sytuacji zagrożenia zdrowia i życia z jednoczesnym zapewnieniem jej bezpieczeństwa osobistego przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Strona dodała, że nie otrzymała żadnej decyzji w sprawie udzielenia stosownej pomocy lub odmowy jej udzielenia, a otrzymywane pisma nie dotyczyły kwestii, o które wnosiła.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że T. K. domaga się wydania decyzji, której przedmiotem byłoby skierowanie go na badania lekarskie i leczenie do kliniki alergologicznej w obecności niezależnych ekspertów i świadków, w obecności konsultanta krajowego ds. dermatologii i alergologii, eksperta ze Światowej Organizacji Zdrowia, eksperta z Europejskiej Komisji ds. Zdrowia i Żywienia, Komisarza UE ds. Sprawiedliwości i Praw Człowieka lub osoby upoważnionej, dwóch przedstawicieli ze stowarzyszenia pacjentów, 2-3 dziennikarzy z najpoczytniejszej prasy.
Skarżący wniosek uzasadnił niezadowalającymi skutkami prowadzonego dotychczas leczenia. W odpowiedzi na wniosek skarżącego organ wskazał, że ocena zgodności udzielonych świadczeń zdrowotnych ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej oraz zasadami etyki zawodowej należy do kompetencji Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Lekarzy. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w piśmie z dnia [...] grudnia 2006r. poinformował skarżącego, że nie posiada uprawnień do kierowania pacjentów na leczenie specjalistyczne oraz wypowiadania się w kwestii zgodności postępowania lekarskiego i diagnostycznego z aktualnym stanem wiedzy medycznej.
Jednocześnie również pouczył skarżącego, że zastrzeżenia w zakresie postępowania leczniczego powinny być skierowane zgodnie z kompetencjami do Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej przy [...] Okręgowej Izbie Lekarskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ww. ustawy. W punktach 1-4 wymienione są decyzje i postanowienia, które są poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Katalog ten zawiera decyzje administracyjne, postanowienia od których służy środek zaskarżenia w postaci zażalenia albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie oraz inne akty lub czynności organów z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Natomiast art. 3 § 2 ww. ustawy wskazuje, że bezczynność organu może polegać na niepodjęciu działań polegających na wydaniu decyzji administracyjnej, postanowień oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, które są poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi.
Do tej kategorii nie należy brak działania Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie i leczenie do kliniki alergologicznej w obecności niezależnych ekspertów i świadków. Właściwość sądów administracyjnych dotyczy niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
W niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do podjęcia przez organy Funduszu, w tym Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, czynności wskazanych przez skarżącego zarówno co do wydania decyzji administracyjnej lub innego aktu, którego przedmiotem byłoby skierowanie na badanie i leczenie w warunkach wskazanych w skardze, jak również przeprowadzenia badania zgodności udzielonych świadczeń zdrowotnych ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej oraz zasadami etyki zawodowej. Wskazać należy, że skarżący nie wnosi o stwierdzenie prawa do świadczeń zdrowotnych lub ewentualnie ułatwienie dostępu do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego, a jedynie domaga się przeprowadzenia ich w warunkach przez siebie opisanych, w tym w obecności wskazanych przez siebie osób.
Podkreślić należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli jest brak określonego aktu lub czynności organu administracji w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sytuacji, gdy organ ten nie jest władny i kompetentny do podjęcia działań jakich domaga się skarżący jest niedopuszczalne.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w sentencji postanowienia.