Uzasadnienie
W dniu 11 maja 2007r. do Sądu wpłynęła skarga M. S. na bezczynność Kierownika Przychodni Opieki Podstawowej i Specjalistycznej. Skarżący wnosi w skardze o spowodowanie zapisania go na wizytę do okulisty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Przepis zawarty w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) określa, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 ww. artykułu. W punktach 1- 4 wymienione są decyzje i postanowienia, które są poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Katalog ten zawiera decyzje administracyjne, postanowienia od których służy środek zaskarżenia w postaci zażalenia albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne akty lub czynności organów z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Podkreślić należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
W niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do podjęcia na drodze wydania aktu administracyjnego przez Kierownika Przychodni Opieki Podstawowej i Specjalistycznej czynności wskazanej przez skarżącego w skardze tj. zapisania do lekarza specjalisty. W tej sytuacji skoro Kierownik Przychodni nie był zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej ani postanowienia, to także nie można mówić o jego bezczynności, która stanowić mogłaby podstawę do złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Wniesienie zatem skargi na bezczynność Kierownika Przychodni Opieki Podstawowej i Specjalistycznej w tej sytuacji, jest niedopuszczalne.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy należało orzec jak w sentencji postanowienia.