Uzasadnienie
H. i R. M. wnieśli skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskazując, iż dotyczy ona nieudzielenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiedzi na pismo z dnia [...] lutego 2007 r. dotyczące zalegalizowania budynku zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej.
Ponadto skarżący wnieśli o spowodowanie przymuszenia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania decyzji w sprawie zalegalizowania przedmiotowego obiektu, podnosząc, iż prawo budowlane przewiduje możliwość legalizacji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował Sąd, iż pismo skarżącej z dnia [...] lutego 2007 r. zostało zakwalifikowane jako skarga, w rozumieniu art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.
Organ wskazał, iż z uwagi na ustalenie, iż przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego toczy się postępowanie administracyjne w przedmiocie wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2001 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lutego 2001 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki spornego obiektu, przedmiotowe pismo (zakwalifikowane jako skarga), przekazał przy piśmie z dnia [...] marca 2007 r., znak: [...], według właściwości, na podstawie art. 231 w związku z art. 234 pkt 1 k.p.a., do wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Przepis art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) stanowi, że kontrola sądowa działalności administracji publicznej, obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.
Wskazać należy, że niniejsza skarga była dopuszczalna w rozumieniu przepisu art. 52 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z nim wniesienie skargi na bezczynność organu dopuszczalne jest po wyczerpaniu środków zaskarżenia (art. 37 k.p.a.). Obowiązek wykorzystania tych środków prawnych nie dotyczy bezczynności naczelnych organów administracji publicznej w rozumieniu art. 5 §1 pkt 4 k.p.a., zatem także Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ponieważ nie ma organu wyższego stopnia, do którego strona mogłaby wnieść zażalenie na jego bezczynność.
Dodatkowo należy wskazać, że terminy do wniesienia skargi do Sądu przewidziane w przepisie art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dotyczą skargi na bezczynność. Skargę taką można, zatem wnieść, aż do czasu załatwienia sprawy przez właściwy organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności proceduralnych, przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. W konsekwencji zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego, lub podjęcia czynności pozostaje w zwłoce.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew stanowisku skarżących, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie pozostaje w bezczynności.
Pismo skarżącej H. M. z dnia [...] lutego 2007 r. zostało przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zakwalifikowane jako skarga, w rozumieniu art. 227 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Organ powziął informację, iż przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego toczy się postępowanie administracyjne w przedmiocie wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2001 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lutego 2001 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki spornego obiektu, a przedmiotowe pismo dotyczyło kwestii odnoszącej się do tej materii.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie zatem, przekazał w/w pismo do rozpoznania organowi stopnia wojewódzkiego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 234 pkt 1 k.p.a., w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania. O opisanych czynnościach H. M. została przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiadomiona, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru pisma z dnia [...] marca 2007 r., znak: [...], znajdujące się w aktach sprawy.
Zdaniem Sądu w świetle powyższych ustaleń nie można czynić Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego zarzutu bezczynności.
Ponadto w nawiązaniu do żądania skarżących, Sąd stwierdza, że nie ma ustawowych środków do "przymuszenia organu" - Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, do wydania decyzji w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.