Uzasadnienie
W dniu [...] marca 2010 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga Z. S. na bezczynność Prokuratora Generalnego RP.
Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), zgodnie, z którą sądy administracyjne, w zakresie swej właściwości, sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z § 2 wskazanego powyżej przepisu wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na, cyt:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Stosownie do powołanego przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego przysługuje w sprawach, w których organ administracji publicznej wydaje rozstrzygnięcie, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu ma zatem zasadniczo dyscyplinować organ administracji publicznej do wydania aktu administracyjnego kończącego sprawę, otwierając drogę sądowoadministracyjną przez możliwość wniesienia skargi na akt administracyjny.
Skarga Z. S. nie jest skierowana przeciwko niezałatwieniu sprawy, gdyż skarżący skarży się na niewykonanie czynności polegającej na braku odpowiedzi na korespondencję z dnia [...] listopada 2009 r.. Tymczasem jak wynika z akt sprawy czynność ta została wykonana, bowiem Prokurator Apelacyjny w Ł. pismem z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...] udzielił skarżącemu odpowiedzi m. in. na to pismo, informując o pozostawieniu przedmiotowej korespondencji w aktach sprawy bez nadania jej biegu, z uwagi na zawarcie w niej treści, na którą Z. S. uzyskał wcześniej odpowiedź.
Jak wynika z powyższego, skarga kwestionująca niewykonanie czynności procesowej, którą zresztą wykonano, nie mieści się zatem w pojęciu bezczynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Niewykonanie poszczególnych czynności o charakterze dowodowym może być natomiast skutecznie kwestionowane w aktach rozstrzygających sprawę administracyjną, na tak rozumianą bezczynność nie przysługuje zatem skarga do sądu.
Skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie nie mieści się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne, zatem zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu, gdyż jej wniesienie jest niedopuszczalne z przyczyn innych niż wymienione w niniejszym paragrafie.
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.