Uzasadnienie
J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] w W. w sprawie dotyczącej ustalenie wysokości świadczenia rentowego z tytułu częściowej niezdolności do pracy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sprawa, której dotyczy, nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają sprawy ze skargi bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Przedmiotem złożonej skargi skarżący objął bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] w W. w zakresie dotyczącym nieustalenia wysokości świadczenia rentowego z tytułu częściowej niezdolności do pracy, będącego następstwem wydania przez Sąd Apelacyjny w Warszawie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyroku z 14 września 2020 r. sygn. III AUa 1827/19.
Mając to na uwadze, wyjaśnić należy, że postępowanie o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy dotyczy świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Zgodnie z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 266), dalej: u.s.u.s., ubezpieczenia społeczne obejmują bowiem m.in. ubezpieczenia rentowe przyznawane na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 53), dalej: u.e.r.f.u.s. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1460 ze zm.), sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych należą do spraw cywilnych. Ustawodawca przesądził zatem, że sprawy ubezpieczeniowe są sprawami cywilnymi w znaczeniu formalnym. Właściwość sądu powszechnego, a nie sądu administracyjnego do rozpoznawania środków odwoławczych w tychże sprawach potwierdzają również regulacje u.s.u.s.
W myśl art. 83 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, Zakład wydaje decyzje w zakresie indywidualnych spraw dotyczących ustalania wymiaru świadczeń z ubezpieczeń społecznych, przy czym odwołanie do sądu powszechnego przysługuje również w razie niewydania decyzji w terminie 2 miesięcy, licząc od dnia zgłoszenia wniosku o świadczenie (art. 83 ust. 3 u.s.u.s.). Wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego zamieszczonemu w piśmie z 7 stycznia 2021 r., dyspozycja art. 180 § 1 k.p.a., art. 123 u.s.u.s. oraz art. 124 u.e.r.f.u.s. powyższej zasady nie zmienia (por. postanowienie NSA z 23 listopada 2018 r. sygn. I OSK 3951/18).
Mając na uwadze powyższe, poza kognicją sądu administracyjnego pozostaje sprawa dotycząca przebiegu prowadzenia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych postępowania w przedmiocie ustalenia wymiaru świadczenia przysługującego skarżącego będącego następstwem wydanego przez sąd powszechny orzeczenia, co oznacza, że niniejsza skarga jako niedopuszczalna musiała podlegać odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.