Uzasadnienie
Stowarzyszenie "[...]" z/s w [...]wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie niezałatwienia w terminie - wniesionego w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) - zażalenia na bezczynność [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie niezałatwienia w terminie wniosku o wydanie nakazu konserwatorskiego w stosunku do zespołu budowlanego dawnych Zakładów Mięsnych w [...]i dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w tym postępowaniu..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a. – aktualnym na dzień wniesienia skargi), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- 5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 6. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach.
Bezczynność organu występuje wówczas, gdy organ zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności nie czyni tego w przewidzianym prawem terminie.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie wydania aktów, podjęcia czynności lub wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego, o których mowa wyżej w pkt 1-5, a zawartych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Rozpatrzenie zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. nie mieści się w zakresie żadnego z tych punktów. Wprawdzie zażalenie na bezczynność, o którym mowa w art. 37 k.p.a. rozstrzygane jest w drodze postanowienia, jednakże nie jest to postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Postępowanie zainicjowane zażaleniem z art. 37 § 1 k.p.a. nie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, a wydane w jego toku postanowienie ma charakter wpadkowy i nie kończy jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 1356/11 – publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Konkludując, niedopuszczalna jest więc skarga na niezałatwienie w terminie zażalenia na bezczynność organu wyższego stopnia w wydaniu postanowienia w trybie art. 37 § 2 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy, czyli jak w punkcie II postanowienia.