Uzasadnienie
Sp. B. w skardze z dnia 3 marca 2010 r. na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie rozpatrzenia wniosku z 21 czerwca 2006 r. o pozwolenie na budowę I etapu zespołu budynków wielorodzinnych zlokalizowanego pomiędzy ulicami [...] i [...] w W., domagała się zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie. Strona skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie decyzją z [...] Prezydent [...] odmówił wydania pozwolenia, jednakże rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją Wojewody [...] z dnia [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Następnie dopiero decyzją z dnia [...] wydaną po wniesieniu skargi sądowej na bezczynność, organ I instancji odmówił udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższa decyzja znów została uchylona przez Wojewodę decyzją z [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.
Kolejną decyzją z [...] Prezydent [...] odmówił udzielenia pozwolenia na budowę, a Wojewoda [...] decyzją z [...] rozstrzygnięcie to uchylił, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Pomimo upływu terminów, nie doszło do wydania decyzji przez Prezydenta [...], co uzasadnia przyjęcie, że organ ten pozostaje w bezczynności.
Zgodnie z wymogami art. 37 § 1 kpa skarżąca w dniu 28 stycznia 2010 r. wniosła do Wojewody zażalenie na bezczynność organu I instancji, ale i zażalenie nie zostało rozpatrzone.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podkreślając, iż nie pozostaje w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Termin załatwienia sprawy wyznacza art. 35 § 1, 2 i 3 kpa, zaś w sytuacji niezałatwienia sprawy w terminie, obowiązki organu określa art. 36 kpa.
Bezspornym jest, że po uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...], organ ten mimo obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy, rozstrzygnięcia nie podjął (uchylająca decyzja Wojewody z dnia [...]). Organ odwoławczy w decyzji uchylającej odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego wyraźnie wskazał nieprawidłowości postępowania w I instancji, podkreślając konieczność oceny w I instancji całokształtu materiału dowodowego i ustalenia kręgu stron z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (wytyczenie obszaru oddziaływania), a także wzięcie pod uwagę interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.
Z materiału sprawy nie wynika, aby organ I instancji po uwzględnieniu powyższych wytycznych, rozpoznał ponownie sprawę i wydał decyzję merytoryczną.
Natomiast jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 10 listopada 2009 r. inwestor został wezwany w trybie art. 64 § 2 kpa do sprecyzowania wniosku z dnia 21 VI 2006 r., gdyż jak wskazał organ, wniosek ten częściowo dotyczy spraw zakończonych ostatecznymi decyzjami o wydaniu pozwolenia na budowę. W odpowiedzi pismem z dnia 17 listopada 2009 r. inwestor oświadczył, że jeżeli w trakcie postępowania doszło do wydania innych decyzji, to rzeczą organu jest ustalić, w jakim zakresie rozwiązania projektowe zawarte w przedmiotowym wniosku zostały objęte innymi decyzjami.
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...], wydanym w trybie art. 35 ust. 3 organ nałożył na skarżącą spółkę obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, stanowiącym załącznik do wniosku z dnia 21 czerwca 2006 r., we wskazanym zakresie. Na usunięcie wskazanych braków organ wyznaczył inwestorowi termin 14 dni od doręczenia postanowienia ze wskazaniem, iż niewykonanie obowiązku w terminie spowoduje wydanie decyzji odmownej. Postanowienie doręczono inwestorowi 1 marca 2010 r., a zatem wyznaczony termin upłynął z dniem 15 marca 2010 r. i organ winien był wydać decyzję merytoryczną. W aktach sprawy brak jest dowodu, aby taka decyzja została wydana, ani też organ tak nie twierdzi.
W tym stanie rzeczy skargę na bezczynność należało uznać za zasadną i na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. 153, poz. 1270) zobowiązać organ do dokonania czynności.